behawior (język polski)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) antrop. biol. zachowanie się, odpowiadanie na bodźce środowiska
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik behawior dopełniacz behawioru celownik behawiorowi biernik behawior narzędnik behawiorem miejscownik behawiorze wołacz behawiorze - przykłady:
- (1.1) Pisał głównie o morfologii, taksonomii i behawiorze pająków współczesnych[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) zachowanie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. behawioryzm mrz, behawiorysta mos, behawiorystka ż
- przym. behawioralny, behawiorystyczny
- przysł. behawioralnie, behawiorystycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. behavior
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) behavior
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.