beduin (język polski)
- wymowa:
- IPA: [bɛˈdujĩn], AS: [bedui ̯ĩn], zjawiska fonetyczne: nazal.• epenteza i ̯
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przedstawiciel pasterskiej ludności koczowniczej, zamieszkującej pustynie Bliskiego Wschodu oraz północnej Afryki[1]
- (1.2) gw. (Warszawa) pot. żart. Żyd[2], żyd[3]
rzeczownik, forma fleksyjna
- (2.1) D. lm od: beduina
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik beduin beduini dopełniacz beduina beduinów celownik beduinowi beduinom biernik beduina beduinów narzędnik beduinem beduinami miejscownik beduinie beduinach wołacz beduinie beduini depr. M. i W. lm: (te) beduiny - przykłady:
- (1.2) Do Abisynii, beduiny, za ondulowane brody szarpane![4]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) Żyd, daw. pot. starozakonny; gw. (Warszawa) abisyn, bejlis, karakuł, pudel
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) pasterz
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Beduin mos, beduińskość ż, beduina ż
- forma żeńska beduinka ż
- przym. beduiński
- przysł. beduińsko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- arab. بدوي
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) beduino m
- nowogrecki: (1.1) Βεδουίνος m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Hasło „beduin” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Eugeniusz Jaczewski, Gwara miejska Warszawy, „Poradnik Językowy” nr 9/1938–1939, s. 176.
- ↑ Wiech, Koszerny kozak, czyli opowiadania żydowskie, Warszawa 1990, s. 18.
beduin (interlingua)
beduin (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) etn. Beduin
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
beduin (język słoweński)
beduin (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski żywotny
beduin (język szwedzki)
beduin (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (1.1) etn. Beduin[1]
- odmiana:
- (1.1) en beduin, beduinen, beduiner, beduinerna
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) beduinstam
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ Svensk ordbok och svensk uppslagsbok, red. Sven-Göran Malmgren, Norstedts Akademiska Förlag, Göteborg 2001, ISBN 91-7227-281-3, s. 77.
beduin (język węgierski)
beduin (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) etn. Beduin
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.