apelatyw (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌapɛˈlatɨf], AS: [apelatyf], zjawiska fonetyczne: wygł.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) jęz. nazwa, która może się odnosić do dowolnego egzemplarza danej klasy przedmiotów, w odróżnieniu od nazwy własnej, która odnosi się do konkretnej jednostki
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) appellativum, nazwa pospolita, imię pospolite, skr. ap.
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. apelatywny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. appellativus[1]
- uwagi:
- inna pisownia apelatiwum, appellativum
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) apelativo m, nombre apelativo m, nombre común m
- niemiecki: (1.1) Appellativum n
- nowogrecki: (1.1) κοινό ουσιαστικό n
- źródła:
- ↑ Maria Malec, Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13857-2, s. 284.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.