anorektyk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌãnɔˈrɛktɨk], AS: [ãnorektyk], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) med. człowiek cierpiący na anoreksję
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik anorektyk anorektycy dopełniacz anorektyka anorektyków celownik anorektykowi anorektykom biernik anorektyka anorektyków narzędnik anorektykiem anorektykami miejscownik anorektyku anorektykach wołacz anorektyku anorektycy - przykłady:
- (1.1) Anorektycy cierpią zwykle na brak apetytu oraz zaburzenia zmysłu smaku.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) chory
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. anoreksja ż
- forma żeńska anorektyczka ż
- przym. anorektyczny
- przysł. anorektycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) anorexic
- białoruski: (1.1) анарэкцік m
- bułgarski: (1.1) анорексик m
- duński: (1.1) anorektiker w
- francuski: (1.1) anorexique
- hiszpański: (1.1) anoréxico
- portugalski: (1.1) anorético
- słowacki: (1.1) anorektik m
- szwedzki: (1.1) anorektiker
- włoski: (1.1) anoressico
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.