alokucja (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) uroczysta przemowa; zob. też alokucja w Wikipedii
- (1.2) zwrot rozpoczynający uroczystą przemowę
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik alokucja alokucje dopełniacz alokucji alokucji / przest. alokucyj[1] celownik alokucji alokucjom biernik alokucję alokucje narzędnik alokucją alokucjami miejscownik alokucji alokucjach wołacz alokucjo alokucje - przykłady:
- (1.1) Przed bitwą rzymski wódz wygłaszał alokucję do żołnierzy.
- (1.1) Papież Franciszek wygłosił alokucję do kolegium kardynalskiego.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) oracja
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) mowa, dyskurs
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. allocūtiō → przemówienie[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) allocution
- francuski: (1.1) allocution ż
- portugalski: (1.1) alocução ż
- włoski: (1.1) allocuzione ż
- źródła:
- ↑
Hasło „alokucja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Hasło „alokucja” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.