Zawiercie (język polski)

Zawiercie (1.1)

herb Zawiercia (1.1)

wymowa:

IPA: [zaˈvʲjɛrʲʨ̑ɛ], AS: [zavʹi ̯erʹće], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j  ​

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto powiatowe w południowej Polsce, w województwie śląskim; zob. też Zawiercie w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	Zawiercie	Zawiercia
dopełniacz	Zawiercia	Zawierć
celownik	Zawierciu	Zawierciom
biernik	Zawiercie	Zawiercia
narzędnik	Zawierciem	Zawierciami
miejscownik	Zawierciu	Zawierciach
wołacz	Zawiercie	Zawiercia

przykłady:

(1.1) Drugi dzień Dni Zawiercia upłynął w koncertowej, imprezowej atmosferze.^[1]

(1.1) W Zawierciu w okolicach ulicy Junackiej i Kasprowicza jeden z mieszkańców zauważył polującego drapieżnika.^[2]

(1.1) W okresie międzywojennym w publicystyce pojawia się nazwa „Zawiercie – miasto wymarłe” lub „miasto bezrobotnych”.^[3]

składnia:

kolokacje:

(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Zawierciu • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Zawiercia • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Zawiercia • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Zawiercia • mieszkaniec / mieszkanka Zawiercia • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Zawierciu • pochodzić z Zawiercia • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Zawiercia • herb Zawiercia

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) miasto

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. zawiercianin mos, zawiercianka ż

przym. zawierciański, zawiercki

związki frazeologiczne:

etymologia:

od wyrażenia przyimkowego za Wartą

uwagi:

tłumaczenia:

• litewski: (1.1) Zavercis
• łotewski: (1.1) Zaverce
• rosyjski: (1.1) Заверце, Заверче
• ukraiński: (1.1) Заверце

źródła: