Scyta (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈsʦ̑ɨta], AS: [scyta]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. etn. członek indoeuropejskiego ludu rządzącego w starożytności częścią Ukrainy; zob. też Scytowie w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Bo Stlawowie z Hunnami a Scyta z Bułgarem, • A z drugiej strony Med znów ze Scytą zmówiony…[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) Skołota
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Scytia ż, scytyjski mrz
- forma żeńska Scytyjka ż
- przym. scytyjski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Scythian
- baskijski: (1.1) eszitiar
- białoruski: (1.1) скіф m
- czeski: (1.1) Skyt m, Skyth m
- hiszpański: (1.1) escita m
- nowogrecki: (1.1) Σκύθης m
- rosyjski: (1.1) скиф m (skif)
- słowacki: (1.1) Skýt m
- ukraiński: (1.1) скіф m
- źródła:
- ↑ Jerzy z Pizydii Wojna awarska za Marian Plezia Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, Polskiego Towarzystwo Ludoznawcze, Dom Książki, 1952
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.