Maurycy (język polski)
- wymowa:
- IPA: [mawˈrɨʦ̑ɨ], AS: [mau̯rycy], zjawiska fonetyczne: u → ł
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) imię męskie; zob. też Maurycy w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Maurycy Maurycowie dopełniacz Maurycego Maurycych celownik Maurycemu Maurycym biernik Maurycego Maurycych narzędnik Maurycym Maurycymi miejscownik Maurycym Maurycych wołacz Maurycy Maurycowie depr. M. i W. lm: (te) Mauryce - przykłady:
- (1.1) Nie przyjechał także Maurycy, co drugi mąż Krystyny uznał za obraźliwe[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Maurycy • brat / kuzyn / wujek / dziadek Maurycy • mężczyzna imieniem (o imieniu) Maurycy • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Maurycy • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Maurycy • otrzymać / dostać / przybrać imię Maurycy • dzień imienin / imieniny Maurycego
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Maurycowa ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- p.łac. Mauricius < łac. Maurus
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Maurice
- czeski: (1.1) Mořic m
- rosyjski: (1.1) Маврикий m
- słowacki: (1.1) Móric m
- włoski: (1.1) Maurizio m
- źródła:
- ↑
Hasło „Maurycy” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Hanna Kowalewska, Tego lata, w Zawrociu, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.