Koszalin (język polski)

obecny herb Koszalina (1.1)

wymowa:

​, IPA: [kɔˈʃalʲĩn], AS: [košalʹĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) geogr. adm. miasto w Polsce w województwie zachodniopomorskim, dawniej koszalińskim; zob. też Koszalin w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	Koszalin
dopełniacz	Koszalina
celownik	Koszalinowi
biernik	Koszalin
narzędnik	Koszalinem
miejscownik	Koszalinie
wołacz	Koszalinie

przykłady:

(1.1) Wielu dawnych wilniuków po wojnie osiedliło się w Koszalinie .

składnia:

kolokacje:

(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Koszalinie • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Koszalina • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Koszalina • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Koszalina • mieszkaniec / mieszkanka Koszalina • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Koszalinie • pochodzić z Koszalina • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Koszalina • prezydent Koszalina

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) miasto

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. koszaliniak m, koszalinianin m, koszalinianka ż, Koszalińskie n

przym. koszaliński, podkoszaliński

związki frazeologiczne:

etymologia:

Koszalice, Köslin

uwagi:

wcześniej polski egzonim (1883)^[1]; nazwa ustalona urzędowo 19 maja 1946^[2]

tłumaczenia:

• bułgarski: (1.1) Кошалин m
• kaszubski: (1.1) Kòszalëno n
• koreański: (1.1) 코샬린
• niemiecki: (1.1) Köslin
• pomorski: (1.1) Kòszalëno
• rosyjski: (1.1) Коша́лин m

źródła: