Koryntianin (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. mieszkaniec starożytnego miasta-państwa Koryntu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Koryntianin Koryntianie dopełniacz Koryntianina Koryntian celownik Koryntianinowi Koryntianom biernik Koryntianina Koryntian narzędnik Koryntianinem Koryntianami miejscownik Koryntianinie Koryntianach wołacz Koryntianinie Koryntianie depr. M. i W. lm: (te) Koryntiany - przykłady:
- (1.1) Dopiero w 197 roku p.n.e. Koryntianom udało się zrzucić macedońską hegemonię.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) Pierwszy list świętego Pawła Apostoła do Koryntian
- synonimy:
- (1.1) Koryntczyk, Koryntyjczyk
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. koryntianin mos, Korynt mrz, Koryntczyk mos, koryntczyk mos, Koryntyjczyk mos, koryntyjczyk mos, koryntianka ż, koryntyjskość ż, Koryntia ż, koryntka ż, koryntówna ż
- forma żeńska Koryntianka ż
- przym. koryncki, koryntyjski
- przysł. koryntyjsko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. Korynt + -anin < łac. Corinthus < gr. Κόρινθος
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Corinthian
- baskijski: (1.1) korintoar
- łaciński: (1.1) Corinthius m
- portugalski: (1.1) coríntio m, corintiano m
- włoski: (1.1) corinzio m, corintio m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.