Kościerzyna (język polski)

Kościerzyna (1.1)

wymowa:

IPA: [ˌkɔɕʨ̑ɛˈʒɨ̃na], AS: [kośćežỹna], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. ​

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto w Polsce, w województwie pomorskim; zob. też Kościerzyna w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	Kościerzyna
dopełniacz	Kościerzyny
celownik	Kościerzynie
biernik	Kościerzynę
narzędnik	Kościerzyną
miejscownik	Kościerzynie
wołacz	Kościerzyno

przykłady:

(1.1) 17 kwietnia do Kościerzyny wjechały pociągi „Jeleń” i „Niedźwiadek”.

składnia:

kolokacje:

(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Kościerzynie • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Kościerzyny • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Kościerzyny • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Kościerzyny • mieszkaniec / mieszkanka Kościerzyny • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Kościerzynie • pochodzić z Kościerzyny • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Kościerzyny • burmistrz Kościerzyny • stacja kolejowa Kościerzyna

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) miasto

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kościerzynianin m, kościerzynianka ż

przym. kościerski, kościerzyński

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. kościerz → ‘zarośla, krzewy’^[1]

uwagi:

tłumaczenia:

• kaszubski: (1.1) Kòscérzëna ż; Kòscérzna ż
• łaciński: (1.1) Costerina ż
• niemiecki: (1.1) Berent
• rosyjski: (1.1) Косцежина ż, Берент m
• ukraiński: (1.1) Косьцежина ż

źródła: