Kartagińczyk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkartaˈɟĩj̃n͇ʧ̑ɨk], AS: [kartaǵĩĩ ̯ṇčyk], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• rozs. artyk.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. mieszkaniec Kartaginy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Kartagińczyk Kartagińczycy dopełniacz Kartagińczyka Kartagińczyków celownik Kartagińczykowi Kartagińczykom biernik Kartagińczyka Kartagińczyków narzędnik Kartagińczykiem Kartagińczykami miejscownik Kartagińczyku Kartagińczykach wołacz Kartagińczyku Kartagińczycy - przykłady:
- (1.1) Zanim Kartagińczycy sięgnęli po zdobycze zamorskie, opanowali zaplecze rolnicze w Afryce[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Kartagina ż
- forma żeńska Kartaginka ż
- przym. kartagiński
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Carthaginian
- arabski: (1.1) قرطاجي m
- baskijski: (1.1) kartagotar
- fiński: (1.1) karthagolainen
- francuski: (1.1) Carthaginois m
- hiszpański: (1.1) cartaginés m, cartaginense m
- kataloński: (1.1) cartaginès m
- nowogrecki: (1.1) Καρχηδόνιος m
- portugalski: (1.1) cartaginês m
- słowacki: (1.1) Kartáginec m
- źródła:
- ↑ sargon, Achilles, w4w, forum.historia.org.pl, 31/08/2008, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.