Justyn (język polski)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) imię męskie; zob. też Justyn (imię) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Justyn Justynowie dopełniacz Justyna Justynów celownik Justynowi Justynom biernik Justyna Justynów narzędnik Justynem Justynami miejscownik Justynie Justynach wołacz Justynie Justynowie - przykłady:
- (1.1) Nikt nie powiedział Justynowi o przylocie Kingi.
- (1.1) Dzisiaj składamy życzenia Justynom.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Justyn • brat / kuzyn / wujek / dziadek Justyn • mężczyzna imieniem (o imieniu) Justyn • święty / błogosławiony Justyn • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Justyn • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Justyn • otrzymać / dostać / przybrać imię Justyn • dzień imienin / imieniny Justyna • na Justyna (o dniu)
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Justus mos/mrz, Justyna ż, Justynian m
- przym. Justynowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. Iustinus < łac. iustus → sprawiedliwy
- uwagi:
- (1.1) żeńską formą imienia jest Justyna; zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Justin
- białoruski: (1.1) Юстын m, Усцін m
- nowogrecki: (1.1) Ιουστίνος m
- rosyjski: (1.1) Юстин m
- włoski: (1.1) Giustino m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.