świątnik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) daw. kalendarz[2]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik świątnik świątnicy dopełniacz świątnika świątników celownik świątnikowi świątnikom biernik świątnika świątników narzędnik świątnikiem świątnikami miejscownik świątniku świątnikach wołacz świątniku świątnicy depr. M. i W. lm: (te) świątniki - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik świątnik świątniki dopełniacz świątnika świątników celownik świątnikowi świątnikom biernik świątnik świątniki narzędnik świątnikiem świątnikami miejscownik świątniku świątnikach wołacz świątniku świątniki - przykłady:
- (1.1) Na Wawelu dziesięciu kościelnych – niegdyś zwanych świątnikami – pilnuje najświętszego dla Polaków – nawet tych, którzy nie są katolikami – miejsca[3].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Świątniki nmos, święto n
- przym. święty
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- 1 2
Hasło „świątnik” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 3 Hasło „Świątnik” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI: S-Ś, Warszawa 1900–1927, s. 773.
- ↑ Strażnik katedry, 2004-04-10, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.