śtaochuł (język wilamowski)
śtaochułn (1.1)
śtaochułn (1.1)
śtaochuł (1.3)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- śtahuł
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) cierń, kolec[1]
- (1.2) ostrze
- (1.3) ent. żądło
- odmiana:
- (1.2-3) lp śtaochuł; lm śtaochułn
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- por. niem. Stachel
- uwagi:
- źródła:
- ↑
Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice „Wilamowianie”, Bielsko-Biała 2004, ISBN 83-914917-8-1.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.