Zbornoraki
Syncarida
Packard, 1885

Koonunga cursor
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Podtyp

skorupiaki

Gromada

pancerzowce

Podgromada

pancerzowce właściwe

Nadrząd

zbornoraki

Zbornoraki (Syncarida) – nadrząd skorupiaków z gromady pancerzowców i podgromady Eumalacostraca.

Drobne skorupiaki, obejmujące najmniejsze pancerzowce. Osiągają od 0,5 do 5 cm długości, jednak większość znacznie poniżej 1 cm. Budowa dość homonomiczna, tagmatyzacja zatarta. Głowa szeroko osadzona na tułowiu. Pierwszy człon tułowia scalony może być z głową w głowotułów. Karapaksu brak. Odwłok słabo odgraniczony od tułowia, zbudowany podobnie do niego. Szczękonóża nie występują lub obecna ich jest jedna para. Występują gruczoły szczękowe i długie czułki. Pierwsza para czułków ma trójczłonowy trzonek i dwuczłonowy biczyk, natomiast druga para dwa wieloczłonowe lub zredukowane biczyki. Oczy złożone, jeśli występują, siedzące lub słupkowe. Żuwaczki zwykle pozbawione żuwek (lacinia mobilis). Odnóża tułowiowe i odwłokowe dwugałęziste, jednak gałąź wewnętrzna tych drugich szczątkowa. Ósma para odnóży tułowiowych może być zmodyfikowana w narządy kopulacyjne. Odnóża odwłokowe zwykle zredukowane. Na końcu odwłoka długie uropody i czasem widełki na telsonie. Telson może być scalony z szóstym pleonitem.

Zbornoraki to denne skorupiaki słodkich wód powierzchniowych i podziemnych, o silnie ograniczonych zasięgach. Przechodzą rozwój prosty.

Grupa reliktowa, reprezentowana przez formy prymitywne lub neoteniczne.

Formy współczesne obejmują 262 gatunki, zgrupowane w dwóch rzędach:

  • Anaspidacea Calman, 1904
  • Bathynellacea Chappuis, 1915

Ponadto wyróżnia się wymarły rząd Palaeocaridacea.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Czesław Jura: Bezkręgowce : podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 463-464.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Nadrząd: zbornoraki – Syncarida. W: Zoologia: Stawonogi. T. 2, cz. 1. Szczękoczułkopodobne, skorupiaki. Czesław Błaszak (red. nauk.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 309-318. ISBN 978-83-01-16568-0.
  3. 1 2 3 4 P.S. Lake, Gary C.B. Poore, Helen M. Lew Ton: Superorder: Syncarida Packard, 1885. W: Gary C. B. Poore: Zoological catalogue of Australia. 19.2A. Crustacea: Malacostraca. CSIRO Publishing, 2002, s. 8. ISBN 978-0-643-06901-5.
  4. 1 2 Shane T. Ahyong i inni, Subphylum Crustacea Brünnich, 1772 Linnaeus, 1758, „Zootaxa”, 3148, 2011 (Animal biodiversity: An outline of higher-level classification and survey of taxonomic richness), s. 165–191 [dostęp 2016-03-31].
  5. Syncarida. [w:] World Register of Marine Species [on-line]. [dostęp 2016-03-31].
  6. A. I. Camacho, A. G. Valdecasas: Global diversity of syncarids (Syncarida; Crustacea) in freshwater. W: E. V. Balian, C. Lévêque, H. Segers, K. Martens: Freshwater Animal Diversity Assessment. Developments in Hydrobiology. Springer, 2008, s. 257–266. DOI: 10.1007/978-1-4020-8259-7_28.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.