William Howard Schuman (ur. 4 sierpnia 1910 w Nowym Jorku, zm. 15 lutego 1992 tamże) – amerykański kompozytor.

Życiorys

W wieku 16 lat zaczął komponować popularne pieśni, grał też w zespołach jazzowych. W latach 1928−1930 uczył się w School of Commerce na Uniwersytecie Nowojorskim, zdecydował się jednak poświęcić muzyce. Studiował prywatnie harmonię u Maxa Persina i kontrapunkt u Charlesa Haubiela. Od 1932 do 1933 roku był studentem Juilliard School of Music, gdzie jego nauczycielami byli Bernard Wagenaar i Adolf Schmid. Kontynuował edukację w Mozarteum w Salzburgu (1935), w Teacher’s College na Columbia University (1935−1937) oraz u Roya Harrisa (w Juilliard School i prywatnie, 1936−1938). W 1943 roku otrzymał New York Music Critic’s Circle Award za III symfonię oraz pierwszą w historii muzyczną Nagrodę Pulitzera za utwór A Free Song.

Dwukrotny laureat stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima (1939−1941). W latach 1939−1945 był wykładowcą Sarah Lawrence College, następnie od 1945 do 1961 roku był dyrektorem Juilliard School of Music. Od 1945 do 1952 roku był dyrektorem działu wydawniczego G. Schirmer Inc. Ponadto był dyrektorem Lincoln Center for the Performing Arts w Nowym Jorku (1962−1969) i Norlin Foundation (1975−1985).

Członek National Institute of Arts and Letters (1946) i American Academy of Arts and Letters (1973). Otrzymał I nagrodę Brandeis University Creative Arts w dziedzinie muzyki (1957), złoty medal American Academy and Institute of Arts and Letters (1982) i Złotą Batutę American Symphony Orchestra League (1985). Odznaczony National Medal of Arts (1987) i Kennedy Center Honors (1989). W 1981 roku Columbia University ustanowiło nagrodę imienia Schumana za całokształt twórczości, którą kompozytor otrzymał jako pierwszy.

Twórczość

Twórczość Schumana zajmuje ważne miejsce w XX-wiecznej muzyce amerykańskiej, obejmuje różne formy i gatunki. Stylistycznie wykazuje wiele cech wspólnych z neoklasycyzmem szkoły Nadii Boulanger. We wczesnym okresie swojej twórczości tworzył w stylu popularnym, z elementami jazzu. Dojrzały, indywidualny styl Schumana, ukształtowany pod wpływem kontaktów z Royem Harrisem, cechuje się kantylenową melodyką i zaawansowaną harmoniką. Język dźwiękowy kompozytora stanowi połączenie diatoniki z chromatyką. Wczesne symfonie Schumana odznaczają się pierwiastkiem konstruktywistycznym i wyważoną formą, w późniejszych widoczne jest barwowe ukierunkowanie harmoniki i rozwinięta faktura orkiestrowa.

Ważniejsze kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy