Wanda Janicka z domu Nowakowska, ps. „Zofia” (ur. 16 czerwca 1923 w Warszawie, zm. 7 września 2023 w Drogini) – polska architektka, uczestniczka powstania warszawskiego.

Życiorys

Od 1939 była zaangażowana w działania niepodległościowe. Od lutego 1944 w konspiracji, do której została wprowadzona przez Stanisława Huskowskiego. Początkowo była przydzielona w Kedywie Komendy Głównej Armii Krajowej – kompania „Pegaz”. Podczas powstania warszawskiego służyła jako łączniczka 1. kompanii batalionu „Parasol” Zgrupowania „Radosław” Armii Krajowej. Walczyła na Woli, Starym Mieście, Śródmieściu i Górnym Czerniakowie. Została raniona w obie nogi, przez co została wyłączona z dalszych działań. Opuściła Warszawę wraz z ludnością cywilną po zajęciu Starego Miasta przez Niemców. Trafiła do Dulagu 121 Pruszków, skąd udało jej się uciec.

Podczas okupacji studiowała architekturę w ramach tajnych kompletów. Ukończyła Szkołę Budowlaną w Warszawie. Bezpośrednio po wojnie przeprowadziła się do Trójmiasta. Wzięła tam ślub ze Stanisławem Janickim, z którym miała córkę. Małżeństwo zakończyło się rozwodem. Pracowała w Biurze Rozwoju Krakowa. Wraz z Tadeuszem Ptaszyckim uczestniczyła m.in. w projektowaniu Nowej Huty. W późniejszym okresie mieszkała w Balicach, gdzie opiekowali się nią Jerzy Miziurek i Katarzyna Marszałek. Ze skutkiem na 29 sierpnia 2023 została mianowana na stopień podporucznika przez Prezydenta Andrzeja Dudę.

Córka Bogdana i Zofii z domu Dydzińska, siostra biologa i powstańca warszawskiego Jakuba Nowakowskiego.

Zmarła w wieku 100 lat jako jeden z ostatnich żołnierzy batalionu „Parasol”. Pochowana na Cmentarzu Grębałowskim w Krakowie.

Odznaczenia

• 2022 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej”
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Warszawski Krzyż Powstańczy
• Krzyż Partyzancki
• Medal za Warszawę 1939–1945
• Odznaka pamiątkowa Akcji „Burza”
• Krzyż Armii Krajowej
• Odznaka Pamiątkowa Zgrupowania „Radosław”

Przypisy