Wacław Tadeusz Budrewicz
podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

11 listopada 1895
Brytawka

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1916–1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

34 Pułk Piechoty

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Wacław Tadeusz Budrewicz (ur. 11 listopada 1895 w Brytawce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 11 listopada 1895 we wsi Brytawka, w ówczesnym powiecie olhopolskim guberni podolskiej, w rodzinie Stefana i Józefy z Jasieńskich. W latach 1905–1914 uczęszczał do gimnazjum w Humaniu, w którym uzyskał maturę. Następnie ukończył sześć semestrów na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Kijowskiego.

W 1916 został powołany do armii rosyjskiej. Jesienią tego roku, po ukończeniu Odeskiej Szkoły Wojskowej (ros. Одесское военное училище) w Odessie, został wysłany na front. Po rewolucji wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich.

Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 31 pułku piechoty. 18 sierpnia 1920 na czele I batalionu wziął udział w zdobyciu Wyszkowa, w którym znajdowało się dowództwo bolszewickiej 3 Armii.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1930. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 31 pp. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu. W sierpniu następnego roku został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko referenta, pozostając oficerem nadetatowym 31 pp. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 241. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 2 stycznia 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce. Następnie służył jako dowódca 22 baonu granicznego w Trokach. 10 września 1927 został przeniesiony z KOP do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Skarbu. 5 listopada 1928 został przeniesiony służbowo do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 9 w Berezie Kartuskiej na stanowisko dowódcy. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Ogólnego.

W listopadzie 1933 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1934 roku został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 18 kwietnia 1935 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko szefa sztabu. 10 czerwca 1938 roku objął dowództwo 34 pp i na jego czele walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Ranny w bitwie w Borach Tucholskich został przetransportowany do szpitala w Brześciu, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzony w Starobielsku, zamordowany w Charkowie.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ 1 czerwca 1935 ogłoszono sprostowanie imienia z „Wacław” na „Wacław Tadeusz”.

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935, s. 56.
  2. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 49.
  4. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  5. 1 2 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Libert 1928 ↓, s. 31.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 55.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 215, 413.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 20 sierpnia 1924, s. 456.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 49, 200, 352.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 735.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 10 września 1927, s. 276.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123, 177.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 354.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28, 799.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 8.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934, s. 1.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 154.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935, s. 40.
  20. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  21. ↑ Libert 1928 ↓, s. 40.
  22. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 402.
  24. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 3.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 12.
  26. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.