Viviane Reding
Data i miejsce urodzenia

27 kwietnia 1951
Esch-sur-Alzette

Komisarz UE ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa
Okres

od 10 lutego 2010
do 1 lipca 2014

Poprzednik

Jacques Barrot

Następca

Martine Reicherts

Komisarz UE ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów
Okres

od 22 listopada 2004
do 9 lutego 2010

Poprzednik

Olli Rehn

Następca

Neelie Kroes

Komisarz UE ds. edukacji i kultury
Okres

od 13 września 1999
do 21 listopada 2004

Poprzednik

Marcelino Oreja

Następca

Ján Figeľ

Odznaczenia

Viviane Reding (ur. 27 kwietnia 1951 w Esch-sur-Alzette) – luksemburska polityk i dziennikarka; posłanka do Izby Deputowanych i Parlamentu Europejskiego. Od 1999 do 2014 członkini kolejnych Komisji Europejskich, od 2010 również jej wiceprzewodnicząca.

Życiorys

Kształciła się m.in. na Université Paris Sorbonne, gdzie uzyskała doktorat z nauk społecznych. Od 1978 do 1999 zajmowała się dziennikarstwem. Pisywała do „Luxemburger Wort”, jednej z największych gazet w Luksemburgu. W latach 1986–1998 była prezesem Luksemburskiego Związku Dziennikarzy.

W okresie 1979–1989 sprawowała mandat posłanki do luksemburskiej Izby Deputowanych, reprezentując Chrześcijańsko-Społeczną Partię Ludową (CSV). Od 1988 do 1993 pełniła funkcję przewodniczącej frakcji kobiet, a w drugiej połowie lat 90. zastępcy przewodniczącego partii. Od 1981 przez osiemnaście lat zasiadała w radzie miejscowości Esch-sur-Alzette.

Od 1989 do 1999 była członkinią Parlamentu Europejskiego. Należała do grupy chadeckiej, przez trzy lata kierowała Komisją ds. Petycji. Wybierana także w kolejnych wyborach do 2009 włącznie, rezygnowała z objęcia mandatu z uwagi na zasadę niepołączalności stanowisk.

W 1999 otrzymała nominację na komisarza UE odpowiedzialnego za edukację i kulturę. W 2004 znalazła się w składzie Komisji Europejskiej José Barroso jako komisarz ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów. W 2007 przyczyniła się do wymuszenia przez KE na operatorach telekomunikacyjnych administracyjnej obniżki cen połączeń głosowych w połączeniach wewnątrzunijnych (tzw. tani roaming). W 2009 została nominowana na wiceprzewodniczącą KE oraz komisarza ds. sprawiedliwości. Funkcję tę objęła ostatecznie w 10 lutego 2010 po zatwierdzeniu składu Komisji Europejskiej przez Parlament Europejski.

W 2014 ponownie stanęła na czele listy wyborczej luksemburskich chadeków, uzyskując wybór do Europarlamentu z najlepszym indywidualnym wynikiem w kraju. 1 lipca 2014 odeszła ze stanowiska w KE. W 2018 złożyła mandat europosłanki, deklarując start w wyborach krajowych w tym samym roku, w wyniku których ponownie została wybrana na deputowaną do luksemburskiego parlamentu.

Odznaczenia i wyróżnienia

Odznaczona m.in. francuską Legią Honorową IV klasy oraz polskim Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Przypisy

  1. Od 1 maja 2004 z Dalią Grybauskaitė.
  2. 1 2 Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2018-07-25].
  3. Cezary Kowenda: Okroić wiadomości do kości. polityka.pl, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2014-05-26].
  4. RAPID Press Release: President Barroso unveils his new team. europa.eu, 27 listopada 2009. [dostęp 2014-05-26]. (ang.).
  5. Européennes 2014: Résultats officieux. elections.public.lu. [dostęp 2014-05-26]. (fr.).
  6. President Barroso announces caretaker replacements following the resignation of 4 Commissioners. europa.eu, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-07-01]. (ang.).
  7. CSV und DP liegen in der Hauptstadt gleichauf. lessentiel.lu, 14 października 2018. [dostęp 2018-10-14]. (niem.).
  8. Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2022-04-04].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.