Siostrzany USS „Lapwing” w 1919 roku | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ |
Lapwing |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
8 lipca 1918 |
| Wodowanie |
21 grudnia 1918 |
| US Navy | |
| Wejście do służby |
9 kwietnia 1919 |
| Wycofanie ze służby |
4 lutego 1947 |
| Zatopiony |
31 lipca 1947 jako okręt-cel |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
normalna: 950 t |
| Długość |
57,6 m |
| Szerokość |
10,8 m |
| Zanurzenie |
3,8 m |
| Napęd | |
| 1 maszyna parowa potrójnego rozprężania 2 kotły, moc 1400 KM, 1 śruba | |
| Prędkość |
13,5–14 węzłów |
| Zasięg |
6850 Mm przy 8 w. |
| Uzbrojenie | |
| 2 działa kal. 76 mm L/50 (2 x I) 2 km, miny | |
| Wyposażenie | |
| trał mechaniczny | |
| Załoga |
85 |
USS Chewink (AM-39) – amerykański trałowiec z okresu międzywojennego, jeden z 51 zbudowanych okrętów typu Lapwing. Okręt został zwodowany 21 grudnia 1918 roku w stoczni Todd Pacific w Brooklynie, a w skład US Navy został przyjęty 9 kwietnia 1919 roku. W 1929 roku jednostka została przekształcona w okręt ratowniczy okrętów podwodnych. USS „Chewink” został wycofany ze służby 4 lutego 1947 roku, po czym 31 lipca 1947 roku zatopiono go jako okręt-cel.
Projekt i budowa
Projekt trałowców typu Lapwing powstał w 1916 roku. Początkowo miały to być uniwersalne jednostki łączące cechy trałowca i holownika, osiągające prędkość 16 węzłów (10 węzłów podczas trałowania), jednak przyjęte założenia okazały się niemożliwe do realizacji. W maju 1917 roku Sekretarz Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zaaprobował projekt trałowca o wyporności 950 ton i prędkości 14 węzłów, składając zamówienie na 14 okrętów. Ostatecznie zamówiono 54 jednostki, z czego zbudowano 49.
USS „Chewink” zbudowany został w stoczni Todd Pacific Shipyards w Brooklynie. Stępkę okrętu położono 8 lipca 1918 roku, zaś zwodowany został 21 grudnia 1918 roku. Matką chrzestną jednostki była M. Sperrin.
Dane taktyczno-techniczne
USS „Chewink” był trałowcem o długości całkowitej 57,6 metra, szerokości 10,8 metra i zanurzeniu 3,8 metra. Wyporność normalna wynosiła 950 ton, a pełna 1400 ton. Okręt napędzany był przez pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1400 KM, do której parę dostarczały dwa kotły Babcock & Wilcox. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13,5–14 węzłów. Zasięg wynosił 6850 Mm przy prędkości 8 węzłów.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 76 mm L/50 oraz dwóch pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm L/90. Wyposażenie trałowe obejmowało trał mechaniczny; okręt mógł też przenosić miny.
Załoga okrętu składała się z 85 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba
9 kwietnia 1919 roku USS „Chewink” został wcielony do US Navy. Pierwszym dowódcą jednostki został chor. mar. (ang. Lieutenant Junior Grade) J. Williams. 23 maja 1919 roku „Chewink” wyruszył w rejs do Europy, docierając 5 lipca do Kirkwall. Okręt uczestniczył w neutralizacji Zagrody Minowej Morza Północnego, powracając do Nowego Jorku 19 listopada. Od 1920 roku przez 11 lat „Chewink” używany był głównie na Wschodnim Wybrzeżu i Karaibach. 12 września 1929 roku okręt został przekształcony w jednostkę ratowniczą okrętów podwodnych, otrzymując oznaczenie ASR-3.
W październiku 1930 roku okręt wypłynął z New London do Pearl Harbor, gdzie wchodził w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych do 5 stycznia 1931 roku. Następnie okręt stacjonował w strefie Kanału Panamskiego do sierpnia 1933 roku. „Chewink” został wycofany ze służby w Pearl Harbor 21 sierpnia 1933 roku, pozostając tam do kwietnia 1937 roku, kiedy to jej miejsce postoju zmieniono na Mare Island Naval Shipyard.
USS „Chewink” ponownie wszedł do służby 12 listopada 1940 roku. 3 lutego 1941 roku wypłynął z San Diego i 10 maja dotarł do New London, gdzie pozostał przez resztę służby. Po ataku na Pearl Harbor prowadził na Wschodnim Wybrzeżu szkolenie nurków, uczestniczył w ćwiczeniach poszukiwawczo-ratowniczych okrętów podwodnych, stanowił też cel dla ataków torpedowych.
Okręt został wycofany ze służby na Brooklynie 4 lutego 1947 roku. Jednostka została zatopiona nieopodal New London jako okręt-cel 31 lipca 1947 roku.
Uwagi
- ↑ Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 586 podaje, że długość jednostki wynosiła 57,2 metra, a zanurzenie 3 metry.
- ↑ Gogin 2021 ↓ podaje, że paliwem był węgiel, zaś Moore 1990 ↓, s. 154, że paliwo płynne.
- ↑ DANFS 2015 ↓ podaje, że załoga okrętu liczyła 78 osób.
Przypisy
Bibliografia
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: "BIRD" minesweepers (LAPWING) (1918 - 1920). Navypedia. [dostęp 2021-03-13]. (ang.).
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- Guðmundur Helgason: USS Chewink (ASR 3). uboat.net. [dostęp 2021-03-13]. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships of World War I. John Moore (red.). London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).
- Chewink I (AM-39). Naval History and Heritage Command, 2015-06-30. [dostęp 2021-03-13]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Galeria zdjęć "Chewink" na stronie NavSource Naval History
- multied.com