| Miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 sierpnia 1436 |
| Rektor Akademii Krakowskiej | |
| Okres sprawowania |
1421–22 |
| wikariusz generalny in spiritualibus diecezji krakowskiej | |
| Okres sprawowania |
1430–36 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
Tomasz z Chrobrza (ur. w Chrobrzu, zm. 8 sierpnia 1436 w Krakowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, rektor Akademii Krakowskiej, oficjał i wikariusz generalny in spiritualibus diecezji krakowskiej, prawnik. Kanonik katedralny krakowski, kapituły św. Idziego i kantor kolegiaty łęczyckiej, archidiakon sandomierski.
Życiorys
Pochodził z rodziny rycerskiej z Chrobrza koło Wiślicy. W 1401 r. rozpoczął studia na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Uniwersytetu Krakowskiego, na przełomie 1403 i 1404 r. zdobył tytuł bakałarza artium. Kontynuował następnie studia filozoficzne, a następnie rozpoczął studiowanie prawa kanonicznego. Tytuł licencjata dekretów zdobył ok. 1420, mowę z tej okazji wygłosił wtedy wicekanclerz uniwersytetu Mikołaj z Kozłowa. Został wtedy członkiem Kolegium Prawniczego i zaczął wykładać prawo kanoniczne.
Działalność uniwersytecka
Niedługo później odbył promocję doktorską, a w październiku 1421, już jako doktor dekretów, wybrany został na rektora Akademii Krakowskiej, urząd ten pełnił przez jeden semestr, tj. do kwietnia 1422 roku.
W 1429 r. wraz z Stanisławem ze Skarbimierza, Jakubem z Zaborowa, Janem Elgotem i Adamem z Będkowa opracował consilium w kwestii prawa do dysponowania koronami królewskimi przez Zygmunta Luksemburskiego, który forsował wtedy plan koronacji Witolda Kiejstutowicza na króla Litwy. Udowodnili wtedy, że prawo nadawania godności królewskiej należy jedynie do papieża.
Działalność kościelna
W latach 1423−26 był plebanem w jego rodzinnym Chrobrzu.
Od 1423 r. był bliskim współpracownikiem biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. W 1424 r. został kanonikiem Krakowskiej Kapituły Katedralnej i archidiakonem sandomierskim, godność archidiakona sprawował jedynie do początku 1426 roku. W 1426 r. został altarystą św. Andrzeja w wawelskiej katedrze,
Około 1430 r. Zbigniew Oleśnicki mianował go oficjałem i wikariuszem generalnym in spiritualibus diecezji krakowskiej. Urząd oficjała sprawował do sierpnia 1433 roku, lecz wikariuszem generalnym pozostał do końca życia.