Tadeusz Wędrowski
porucznik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia

22 kwietnia 1898
Warszawa

Data i miejsce śmierci

16–19 kwietnia 1940
Katyń

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Tadeusz Wędrowski (ur. 22 kwietnia 1898 w Warszawie, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik broni pancernych rezerwy Wojska Polskiego, inżynier budownictwa, budowniczy kompleksu Torów Wyścigów Konnych na Służewcu.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Wacława – przedsiębiorcy budowlanego, budowniczego kościołów i Marianny z Nowakowskich – siostry ks. prałata dr Marcelego Nowakowskiego, proboszcza parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie. Uczył się w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, już w czasie nauki szkolnej był aktywnym członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej i harcerzem. Po ukończeniu gimnazjum w 1918 roku wstąpił na Politechnikę Warszawską. Zaraz jednak zaciągnął się ochotniczo do Wojska Polskiego, gdzie w latach 1918–1920 walczył w 5 Pułku Ułanów Zasławskich pod dowództwem gen. Stanisława Sochaczewskiego. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 178. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 5 puł w Ostrołęce. W 1931 ukończył kurs samochodowy w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwy samochodowych.

W latach 1921–1927 studiował na Politechnice Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa lądowego. W trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Pełnił obowiązki jej prezesa (1927) oraz sprawował odpowiedzialną funkcję oldermana.

Po studiach pracował kilka lat w przedsiębiorstwie ojca, do czasu likwidacji firmy z powodu kryzysu gospodarczego. W latach 30. pracował jako kierownik nadzoru robót Okręgu Korpusu I w Warszawie. Był budowniczym Torów Wyścigów Konnych na Służewcu, otwartych wiosną 1939 r. – zajmował się m.in. budową trybun.

Tadeusz Wędrowski należał do ludzi niezwykle aktywnych społecznie. Jego powiązania z wojskiem powodowały, że żywo interesował się obronnością Kraju i należał do propagatorów tego zagadnienia. Jeszcze w czasach studenckich zainicjował wśród swoich kolegów z Arkonii kurs przysposobienia wojskowego. Był jednym z aktywniejszych członków Związku Filistrów Arkonii.

Należał do głównych inicjatorów głośnego komerszu zewnętrznego Arkonii z udziałem marszałka Rydza-Śmigłego w maju 1937 roku. Impreza ta szeroko komentowana, miała ogólnopaństwowe znaczenie. Zaowocowała m.in. reaktywowaniem Legii Akademickiej

W 1934, jako oficer rezerwy posiadał przydział do Kadry 8 Dywizjonu Samochodowego w Bydgoszczy. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy broni pancernych. W tym czasie pozostawał w ewidencji Komendy Rejonu Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.

Nie objęty mobilizacją w sierpniu 1939 r. zgłosił się jako ochotnik. Walczył w broni pancernej i został pod Lwowem wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną. Przebywał w obozie w Kozielsku. Między 16 a 19 kwietnia 1940 został zamordowany przez NKWD w Katyniu. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 212-1-7).

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Tadeusz Wędrowski był żonaty. Miał synów Jerzego i Michała.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 679.
  2. ↑ Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 12 (1916), Archiwum Akt Nowych.
  3. ↑ Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 17 (1916), tamże.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 708.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 630.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 610.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 552.
  8. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 182.
  9. 1 2 M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi w służbie państwowej”.
  10. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 708.
  11. ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 654.
  12. 1 2 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 212.
  13. ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARIA WĘDROWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-01-31].
  14. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.