Tadeusz Argasiński

Tadeusz Argasiński (przed 1939)
podpułkownik łączności
Data i miejsce urodzenia

12 czerwca 1892
Pomorzany

Data i miejsce śmierci

2 kwietnia 1978
Kraków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1935

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Pułk Radiotelegraficzny
2 Grupa Łączności
1 Grupa Łączności

Stanowiska

dowódca pułku
dowódca grupy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Późniejsza praca

Ministerstwo Poczt i Telegrafów

Odznaczenia

Tadeusz Argasiński (ur. 12 czerwca 1892 w Pomorzanach, zm. 2 kwietnia 1978 w Krakowie) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w Pomorzanach, w powiecie złoczowskim, w rodzinie Jana Pawła (1860–1932) i Marii z Barczyńskich (1868–1945), wujem artystki Marii Michałowskiej. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów i dowódcą oddziału telefonicznego. 1 stycznia 1917 awansował na chorążego.

Od 1919 był szefem łączności 1 Dywizji Piechoty Legionów, w kwietniu 1920, czasie „wyprawy kijowskiej” szefem łączności Grupy gen. Śmigłego, następnie w dowództwie Frontu Litewsko-Białoruskiego. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920, „w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie byłych Legionów Polskich”.

W 1921 pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji I baonu zapasowego telegraficznego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 15. lokatą w korpusie oficerów łączności. W latach 1923–1927 pełnił służbę w Departamencie VI i V Technicznym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu, pozostając na ewidencji 2 pułku łączności w Jarosławiu. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 4. lokatą w korpusie oficerów łączności. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku radiotelegraficznego w Warszawie. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 Grupy Łączności w Krakowie. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 był wojskowym kierownikiem III pięciomiesięcznego informacyjnego kursu dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. W czasie trwania kursu został przeniesiony do Warszawy na stanowisko dowódcy 1 Grupy Łączności. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Ministerstwa Poczt i Telegrafów na sześciomiesięczną praktykę. Zastąpił na stanowisku wicedyrektora Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie dr. Antoniego Owsionkę, który został szefem Departamentu Poczty MPiT. Z dniem 31 maja 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. Następnie został mianowany dyrektorem okręgowym Poczt i Telegrafów w Warszawie. 11 lutego 1936 Prezydent RP mianował go podsekretarzem stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Zastąpił na tym stanowisku inż. Franciszka Drzewieckiego, który na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku. Na urzędzie wiceministra pozostawał do 30 września 1939.

Przyjaźnił się z Eugeniuszem Kwiatkowskim, wraz z którym był w czasie II wojny światowej internowany w Rumunii. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie i objął stanowisko dyrektora Krakowskiego Okręgu Poczty i Telegrafu.

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC5-10-11).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-06].
  2. ↑ Elżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 92.
  3. ↑ Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich..., s. 47.
  4. ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 359, 541.
  5. ↑ Rocznik oficerski 1923, s. 21, 960, 967.
  6. ↑ Rocznik oficerski 1924, s. 21, 877, 884.
  7. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 5 maja 1927 r., Nr 14, s. 129.
  8. ↑ Rocznik oficerski 1928, s. 615, 620.
  9. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 117.
  10. ↑ Rocznik oficerski 1932, s. 267, 503.
  11. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 11 kwietnia 1933 r., Nr 5, s. 86.
  12. ↑ Dziennik Poznański z 2 grudnia 1934 r., nr 277, s. 3.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 4 lipca 1935 r., Nr 10, s. 100.
  14. ↑ Nowy wiceminister poczt i telegrafów. „Polska Zbrojna”. 41, s. 1, 1936-02-11. Warszawa.
  15. ↑ Z Ministerstwa Poczt i Telegrafów. „Monitor Polski”. 34, s. 1, 1936-02-11. Warszawa.
  16. ↑ Elżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 92, 94.
  17. ↑ Cmentarz parafialny Kraków Salwator - wyszukiwarka osób pochowanych [online], krakowsalwator.artlookgallery.com [dostęp 2020-07-06].
  18. ↑ M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592 za wybitne zasługi w służbie państwowej”.
  19. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie państwowej”.
  20. ↑ M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu administracji wojska”.
  22. ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  23. ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 12 grudnia 1929 r., Nr 19, s. 365.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.