Sztylet tarczkowy – średniowieczny rodzaj sztyletu, posiadającego jelec i głowicę o formie kolistych tarczek, stanowiących oparcie i osłonę dla dłoni. Szczególnie popularny w XIV-XV wieku wśród rycerstwa.
Przypisy
- ↑ Kwaśniewicz 1981 ↓, s. 195-196.
Bibliografia
- Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1981. ISBN 83-11-06559-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.