Super Rugby 2016 – 21. sezon Super Rugby i pierwszy po rozszerzeniu liczby zespołów do 18. Do rozgrywek po kilku latach przerwy powrócił południowoafrykański zespół Southern Kings, a ponadto do zawodów dołączyły pierwsze drużyny z Argentyny (Jaguares) i Japonii (Sunwolves). Zmagania rozpoczęły się pod koniec lutego i zakończyły – po czerwcowej przerwie reprezentacyjnej – na początku sierpnia.

W wielkim finale zmierzyły się dwie najlepsze drużyny sezonu zasadniczego, Hurricanes i Lions. Zwycięsko z tego starcia wyszli ci pierwsi, którzy po wcześniejszych dwóch nieudanych próbach zdobyli swój pierwszy tytuł mistrzowski.

Format rozgrywek

W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu, w rozgrywkach udział wzięło aż 18 drużyn: sześć z Południowej Afryki, po pięć z Australii i Nowej Zelandii oraz po jednej z Argentyny i Japonii. Zespoły australijskie i nowozelandzkie utworzyły Grupę Australazjatycką, a wewnątrz niej konferencje narodowe. Osiem pozostałych zespołów weszło w skład Grupy Południowoafrykańskiej, gdzie podzielono je na dwie konferencje według czynników geograficznych (zespół argentyński trafił do jednej, a japoński do drugiej). W ciągu 17 kolejek sezonu zasadniczego każda z ekip rozegrała 15 spotkań, dwukrotnie pauzując. W tej fazie zawodów rozegrano 135 meczów.

Z uwagi na nierówną liczbę drużyn w poszczególnych konferencjach, odmiennie rozplanowano także rozkład spotkań. Zespoły w czteroekipowych konferencjach południowoafrykańskich rozegrały wewnątrz własnej konferencji sześć spotkań zgodnie z systemem kołowym – po trzy u siebie i na wyjeździe. W pięciozespołowych konferencjach Grupy Australoazjatyckiej drużyny rozgrywały mecz i rewanż z dwiema ekipami z własnej konferencji oraz po jednym meczu z pozostałymi dwiema (jeden mecz u siebie, a drugi na wyjeździe). Ponadto każdy z zespołów rozegrał po jednym spotkaniu z wszystkimi drużynami z drugiej konferencji w swojej grupie oraz ze wszystkimi drużynami z jednej z konferencji w drugiej grupie.

Zwycięzcy wszystkich czterech konferencji uzyskali kwalifikację do fazy ćwierćfinałowej – drużyny te zostały automatycznie sklasyfikowane na czterech pierwszych miejscach, zostając uszeregowane na podstawie wewnętrznej czterozespołowej tabeli. Pozostałe ekipy stworzyły zbiorczą tabelę, zgodnie z którą wyłoniono cztery najlepsze ekipy mające uzupełnić skład fazy pucharowej (przyznano im odpowiednio miejsca 5–8). Zwycięzcy konferencji zostali rozstawieni w parach z drużynami, które uzyskały awans dzięki dzikim kartom w taki sposób, że najlepszy zwycięzca mierzył się z najsłabszym dokooptowanym itd. Pojedynczy, decydujący o awansie mecz rozegrano na obiekcie drużyny rozstawionej. W fazie półfinałowej najwyżej rozstawiony zespół ponownie mierzył się z rozstawionym najniżej, a zespół drugi pod tym względem – z trzecim. Przewagę własnego boiska miały raz jeszcze zespoły sklasyfikowane wyżej. Zwycięzcy tej rundy awansowali do wielkiego finału, który odbył się na stadionie zespołu wyżej rozstawionego.

Sezon zasadniczy

Faza pucharowa

Statystyki

Uwagi

Przypisy