Stefan Michał Jan Berezowski
podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia

7 lipca 1897
Lwów

Data i miejsce śmierci

24 marca 1983
Poznań

Przebieg służby
Siły zbrojne

Cesarsko-królewska Obrona Krajowa
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

K.u.k. Luftfahrtruppen
Lotnictwo Wojska Polskiego

Jednostki

Fliegerkompagnie 8
II bojowa eskadra
1 eskadra wywiadowcza
5. eskadry wywiadowczej
34 eskadra lotnicza
117 eskadra myśliwska
Batalion Szkolny Lotnictwa

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa

Odznaczenia

Stefan Michał Jan Berezowski (ur. 7 lipca 1897 we Lwowie, zm. 24 marca 1983 w Poznaniu) – podpułkownik pilot–obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys

Syn Jana i Emili z domu de Fekete. W maju 1915 roku ukończył w Wiedniu średnią szkołę realną i został powołany do służby w armii austro-węgierskiej. Otrzymał przydział do Dywizjonu Armat Polowych Obrony krajowej Nr 43 (niem. k.k. Landwehr Feldkanonendivision Nr 43), z którego został wysłany na rok do szkoły oficerskiej 11 Korpusu w Jägerdorfie. W 1916 roku walczył na froncie włoskim jako dowódca kompanii karabinów maszynowych. W 1918 roku został skierowany do szkoły obserwatorów lotniczych w Wiener Neustadt, po jego ukończeniu otrzymał przydział do skierowany do Fliegerkompagnie 8. Wykonał tam 17 lotów bojowych.

2 listopada 1918 roku przejechał pociągiem z Krakowa do Lwowa i wstąpił do II bojowej eskadry we Lwowie. 21 stycznia 1919 roku został kontuzjowany w wypadku lotniczym pod Mińskiem, po rekonwalescencji skierowano go do Wojskowej Szkoły Lotniczej w Warszawy. Z powodu trudnej sytuacji na froncie polsko-bolszewickim został w marcu 1919 roku wcielony do 1 eskadry wywiadowczej. Walczył w jej składzie na froncie litewsko-białoruskim, gdzie latał w grupie gen. Szeptyckiego. 2 i 7 kwietnia wziął udział w lotach nad Lidą, podczas których przeprowadził rozpoznanie oraz zbombardował cele naziemne (m.in. koszary Armii Czerwonej). Zostało to odnotowane w porannym komunikacie operacyjnym Sztabu Generalnego z 8 kwietnia 1919 roku. W lipcu 1919 roku był jednym z dwóch obserwatorów jakimi dysponowała 1 ew, dlatego też często uczestniczył w lotach bojowych.

We wrześniu 1919 roku został skierowany na szkolenie do I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie. 26 kwietnia 1920 roku kontynuował szkolenie w Wyższej Szkole Pilotów na poznańskiej Ławicy. W czerwcu 1920 roku otrzymał przydział do 14 eskadry wywiadowczej. 20 maja 1920 roku został ciężko ranny podczas lotu bojowego.

8 lipca 1920 roku został zwolniony z czynnej służby w Wojsku Polskim bez zaliczenia do rezerwy. Powodem zwolnienia było oskarżenie o przyjmowanie łapówek. W 1921 roku został przyjęty z powrotem do czynnej służby wojskowej w Wojsku Polskim. Od 20 listopada 1921 roku służył w 5. eskadry wywiadowczej 3. pułku lotniczego w Poznaniu. 21 maja 1925 roku został mianowany dowódcą 34 eskadry lotniczej. 18 marca 1926 roku został powołany na stanowisko dowódcy nowo utworzonej 117 eskadry myśliwskiej, które pełnił do rozwiązania eskadry w maju 1926 r. W 1927 roku został mianowany komendantem pułkowej Szkoły Podoficerów Rezerwy Lotnictwa. Z dniem 3 listopada 1932 roku został przydzielony na czteromiesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza. W marcu 1933 roku, po ukończeniu kursu, został wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu w 3 pułku lotniczym. W 1934 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa w Bydgoszczy na stanowisko komendanta Technicznej Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 6. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa. Był wówczas dowódcą Batalionu Szkolnego Lotnictwa w Świeciu.

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF. Otrzymał numer służbowy P-0436. Został uznany za przeciwnika politycznego rządu Władysława Sikorskiego i osadzony w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay na wyspie Bute. Po zakończeniu wojny został zdemobilizowany i repatriował do Polski.

Zmarł 24 marca 1983 roku w Poznaniu. Został pochowany 5 kwietnia 1983 roku w grobie rodzinnym na Cmentarzu Junikowo (pole AZ kwatera 2-P-30).

Życie prywatne

Od 1 lutego 1922 roku żonaty z Marią Anielą z Gałdyńskich, z którą miał syna Jana Franciszeka (ur. 18 września 1922).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Skrzydlata Polska 1967 ↓, s. 14.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 BEREZOWSKI Stefan Michał Jan. biblioteka.wsosp.pl. [dostęp 2020-01-22]. (pol.).
  3. ↑ Mordawski 2009 ↓, s. 30.
  4. ↑ Romeyko 1933 ↓, s. 189.
  5. ↑ Tomasz J. Kopański: Lotnictwo polskie w wyprawie wileńskiej i obronie Wilna - kwiecień–maj 1919 r.. „Lotnictwo : magazyn miłośników lotnictwa”. 1/2004, s. 51, 2004. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1732-5323. OCLC 69591191.
  6. ↑ Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 82.
  7. ↑ Tarkowski 1991 ↓, s. 29.
  8. ↑ Romeyko 1933 ↓, s. 140.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 512.
  10. ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 217.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 443.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 265.
  13. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 206.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 477.
  15. ↑ Krzystek 2012 ↓, s. 89.
  16. ↑ Wojciech Zmyślony: Lotnicy na "Wyspie Wężów" - Stacja Zborna Oficerów w Rothesay. polishairforce.pl. [dostęp 2020-01-22]. (pol.).
  17. ↑ Stefan Michał Jan Berezowski. niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2020-01-22]. (pol.).
  18. ↑ Poznan.pl - Plan Poznania - Cmentarze [online], www.poznan.pl [dostęp 2020-06-04].
  19. ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 254, 259.
  20. ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. ↑ M.P. z 1925 r. nr 56, poz. 217 „za zasługi, położone dla armji Rzeczypospolitej Polskiej w dziedzinie rozwoju lotnictwa”.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 435 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 367.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
  • Marian Romeyko (red.): Ku czci poległych lotników: księga pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika ku czci Poległych Lotników, 1933. OCLC 830230270.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. OCLC 69601095.
  • Krzysztof A. Tarkowski: Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką: 1919–1920. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1991. ISBN 83-206-0985-2. OCLC 69498511.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Hubert Mordawski: Polskie lotnictwo wojskowe 1918–1920 : narodziny i walka. Poznań ; Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie Oddział Publicat, 2009. ISBN 978-83-245-8844-2. OCLC 750811729.
  • Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
  • Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). T. I, Początki, organizacja, personel i sprzęt. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
  • Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). T. II, Walka i demobilizacja. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
  • Stefan Berezowski. „Skrzydlata Polska”. 51/1967, 17 grudnia 1967. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783. 
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.