Wyssygin
Stanisław Wyssygin

Bogoria
Rodzina

Wołłowiczowie

Data urodzenia

XIV w.

Data śmierci

XV w.

Ojciec

N.N.

Matka

N.N.

Żona

N.N.

Stanisław Wyssygin herbu Bogoria, właściwie Wyssygin (ur. w XIV w., zm. w XV w.) – bojar żmudzki, adoptowany podczas unii horodelskiej (1413).

Życiorys

Pierwsza wzmianka dotycząca Stanisława to zapewne dzieło Ericha Joachima z 1409 roku, pt. Das Marienburger Tresslerbuch, określany tam jest jako Wissegen Żmudzin.

W 1413 roku podczas unii horodelskiej doszło do przyjęcia przez polskie rodziny szlacheckie, bojarów litewskich wyznania katolickiego (tzw. adopcja herbowa). Jednym z ważniejszych dowodów tamtego wydarzenia jest istniejący do dziś dokument, do którego przyczepione są pieczęcie z wizerunkami herbów szlacheckich.

W dokumencie tym występuje omawiany Wyszegerd, który został adoptowany przez przedstawicieli Bogoriów.

W 1416 roku wspomina o nim popularna skarga żmudzinów. Skargi żmudzinów były przez nich rozsyłane po całej Europie i nawiązywały do przykrości jakie spotykały tamtejszą ludność przez Prusaków. Między innymi co rok uprowadzali ich dzieci i traktowali je bez wszelkiej ludzkiej litości, dodatkowo hańbili żony żmudzinów na ich oczach. Teodor Narbutt, wzmiankuje, że w XV wieku Prusacy uprowadzili Wyssygynowi żonę z dziećmi do Prus i tam wszystkich wymordowali.

Życie prywatne

Wyssygyn był protoplastą później powstałego rodu szlacheckiego, Wołłowiczów. Jego potomek, Antoni Wołłowicz, uzyskał w 1798 roku tytuł hrabiowski.

Jego imię wedle języka starolitewskiego tłumaczy się na wszystko wiedzącego.

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ W zależności od źródeł, był zapisywany również jako Wyssygyn, Wissigin, Wissegen, Wyssigin.

Przypisy

  1. ↑ Minakowski ↓.
  2. 1 2 3 4 Semkowicz 1928 ↓, s. 141.
  3. ↑ Erich Joachim, Das Marienburger Tresslerbuch der jahre 1399-1409, Königsberg (Preußen): Thomas & Oppermann, 1896, s. 543 (niem.).
  4. ↑ Teodor Narbutt, Dzieje narodu litewskiego, t. VI, Wilno: Antoni Marcinowski, 1839, s. 36.
  5. ↑ Kasper Niesiecki, Powiększony dodatkami z poźniejszych autorów rękopismów, dowodów, urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, Jan Nepomucen Bobrowicz, t. IX, Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1842, s. 414-423 [dostęp 2021-05-22].
  6. ↑ Nikołaj Aleksandrowicz Pawliszczew: Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego najwyżej zatwierdzony. T. 1. Warszawa: 1853, s. 27–28.
  7. ↑ Tomasz Święcki, Tomasza Święckiego Historyczne pamiątki znamienitych rodzin i osób dawnej Polski, Wydawn. Artystyczne i Filmowe, 1859, s. 318 [dostęp 2021-08-07] (pol.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.