Stanisław Nowicki
rotmistrz
Data i miejsce urodzenia

16 maja 1897
Wilno

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

19 Dywizja Piechoty

Stanowiska

oficer taborowy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Stanisław Nowicki (ur. 16 maja 1897 w Wilnie, zm. ?) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 16 maja 1897 w Wilnie, w rodzinie Tadeusza i Konstancji z Jeleńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Wilnie, a od 1912 w Briańsku. Był członkiem Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej.

7 maja 1916 wstąpił do armii rosyjskiej. 3 lutego 1917, po ukończeniu szkoły wojskowej w Kijowie, został mianowany chorążym. Walczył w szeregach Kaukaskiej Dywizji Kawalerii. 20 grudnia tego roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 7. szwadronu 3 pułku ułanów. W marcu 1918 został ranny pod Kopatkiewiczami. Po demobilizacji korpusu (maj 1918) zorganizował konny oddział Samoobrony Mozyrskiej, na którego czele walczył z bandami chłopów i Petlurowcami. W końcu grudnia 1918 zreorganizował szwadron i wziął udział w walkach o Wilno, w ramach Samoobrony Wileńskiej. W lipcu 1920 zorganizował dywizjon jazdy ochotniczej, który podlegał bezpośrednio dowódcy 1 Armii. Wyróżnił się 25 lipca 1920 dowodząc obroną rzeki Bug na odcinku Granne–Sledzianowo.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. W maju 1921 był przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Kórniku. Później kontynuował służbę w 23 pułku ułanów, który stacjonował w Wilnie, a następnie w Podbrodziu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 404. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 34. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W grudniu 1934 został przeniesiony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko oficera taborowego. Na tym stanowisku pozostał do 1939.

W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 18 ha we wsi Skorbuciany, Rudomino (gmina). Miał także posiadłość miejską na Saskiej Kępie nr 6 w Wilnie.

Był żonaty, miał córkę Krystynę Dorotę Marię (ur. 6 lutego 1932) i syna Stanisława (ur. 1 stycznia 1934).

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ W latach 20. XX wieku, w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Stanisław XI Nowicki”, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. ↑ 4 grudnia 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”, natomiast na posiedzeniu 25 czerwca 1938 rozpatrzył ponownie wniosek, lecz Krzyża Niepodległości nie przyznał.

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 645, 685.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  4. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  5. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Wniosek ↓, s. 4.
  7. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 2.
  8. ↑ Wniosek ↓, s. 3.
  9. ↑ Wniosek ↓, s. 2, tu Siedzanowo.
  10. ↑ Wniosek ↓, s. 2.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 578, 608.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 312, 352.
  13. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 36, 85.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 152, 650.
  15. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 173.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928, s. 54.
  17. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 134, w marcu 1939 zajmował 4. lokatę.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 273.
  19. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 536.
  20. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  21. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-17]..
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-17]..
  23. ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 417.
  24. ↑ Karassek 1930 ↓, s. 72.
  25. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 3.
  26. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937, s. 31.
  28. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-17]..
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-17]..
  30. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 34.
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-17]..
  32. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 71.
  33. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 36.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.