Stanisław Koziar
kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

19 września 1897
Lwów

Data śmierci

nie wcześniej niż 1942

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

2 Batalion Strzelców Karpackich

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Stanisław Koziar (ur. 19 września 1897 we Lwowie, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 19 września 1897 we Lwowie, w rodzinie Stanisława i Henryki z domu Buczko. 15 lipca 1915, po ukończeniu dwóch kursów c. k. Seminarium Nauczycielskiego Męskiego we Lwowie, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. W jej szeregach pozostawał do 30 października 1918. W międzyczasie (1918) ukończył trzeci i czwarty kurs lwowskiego seminarium. W listopadzie 1918 wziął udział w obronie Lwowa, a później walczył na wojnie z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej, jako członek załogi Pociągu Pancernego Nr 3. W październiku 1919 został przeniesiony do Pociągu Pancernego Nr 22 „Groźny”. 14 stycznia 1920 jako podoficer rezerwy byłej armii austro-węgierskiej służący w załodze Pociągu Pancernego Nr 22 „Groźny” został mianowany podporucznikiem w piechocie z powołaniem do czynnej służby na czas mobilizacji.

Podpułkownik Wacław Fara, dowódca 14 pułku piechoty i odcinka „Olewsk” we „wniosku na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»” napisał: „dnia 12 i 13 marca bolszewicki pociąg pancerny «Komunard» nr 56 podjeżdżając do Olewska, ostrzeliwał go. Postanowiono wysadzić ten pociąg. W tym celu 13 marca wieczorem wyszedł patrol z poc. panc. nr 22 «Groźny» pod dowództwem por. Werakso, składający się z ppor. Kuśmierka Tomasza, podpor. Koziara Stanisława, ppor. Schwarca Stanisława i czterech szeregowych. Zadanie było trudne do wykonania, gdyż miejscowość była silnie patrolowana przez nieprzyjaciela, a ludność cywilna tej okolicy przychylna dla niego. Aby się nie zdradzić trzeba było z niezwykłą trudnością przekradać się moczarami i trzęsawiskami. Podporucznik Koziar Stanisław z niezwykłą odwagą i poświęceniem wykonywał wszelkie rozkazy por. Werakso i dużo wkładał swojej inicjatywy. Przy zakładaniu min na torze kolejowym nie zważając na niebezpieczeństwo sam jeden prowadził wywiady i badał sytuację, czym znacznie przyczynił się do skutecznej i niebezpiecznej pracy w zakładaniu min. W noc 13 na 14 marca, gdy robota była przerywana podejrzanymi szmerami, ppor. Koziar nie chcąc zmniejszać pomocników przy pracy kilka razy, sam jeden robił skuteczne wywiady, przynoszące wiadomości wielkiej wagi. W czasie wysadzenia pociągu pancernego przez ppor. Kuśmierka, ppor. Koziar z 2 żołnierzami pod gradem kul i odłamków pocisków, narażając swe życie bronił cofającego się ppor. Kuśmierka poza linię nieprzyjacielską”.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w załodze Pociągu Pancernego Nr 22 „Groźny”. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 48 pułk piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1596. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 został przydzielony do macierzystego pułku w Stanisławowie na stanowisko dowódcy kompanii karabinów maszynowych. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 93. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy kompanii granicznej „Porzecze”. W lutym 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy kompanii granicznej „Marcinkańce”. W marcu 1932 został przeniesiony do 33 pułku piechoty w Łomży na stanowisko dowódcy kompanii karabinów maszynowych. W marcu 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w 33 pp na stanowisku dowódcy 1. kompanii.

Po kampanii wrześniowej 1939 został internowany na terytorium Królestwa Rumunii, gdzie dowodził polskimi żołnierzami zgromadzonymi w miejscowości Râmnic. W latach 1940–1942 pełnił służbę w 2 batalionie strzelców karpackich na stanowisku dowódcy kompanii dowodzenia.

Był żonaty, miał córkę Stanisławę Eugenię Romanę (ur. 26 marca 1926) i syna Wiesława Witolda Henryka (ur. 5 grudnia 1928).

Ordery i odznaczenia

5 listopada 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Uwagi

  1. ↑ W składzie patrolu byli kaprale Ludwik Paśko i Michał Grabski oraz starsi szeregowcy Romuald Werakso i Franciszek Wołowski. Zobacz opis działania patrolu we wniosku na odznaczenie ppor. Jana Werakso Orderem Virtuti Militari.

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 3, 4.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  4. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  5. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 31 stycznia 1920, s. 29.
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 157.
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 99.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 260, 435.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 240, 378.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 122.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 330.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 140, 221.
  15. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-23]..
  16. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 255.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XIII, XXI, 62, 563.
  19. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 62.
  20. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 59.
  21. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 587.
  22. 1 2 Pawlak 2019 ↓, s. 190.
  23. ↑ Gliwicz 1963 ↓, s. 241.
  24. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  25. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-23]..
  26. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  27. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 35.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.