Stanisław Długaszewski
Data i miejsce urodzenia

4 maja 1892
Podzamcze

Data i miejsce śmierci

30 września 1974
tamże

Zawód, zajęcie

przemysłowiec

Odznaczenia

Stanisław Florian Długaszewski (ur. 4 maja 1892 w Podzamczu, zm. 30 września 1974 tamże) – polski przemysłowiec, rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 4 maja 1892 w Podzamczu, w ówczesnym powiecie kępińskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Szczepana (1864–1923) i Cecylii z Kuśnierczyków (1865–1936). Był starszym bratem Klemensa (1899–1985), pilota. Od szóstego roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej, a później do gimnazjum humanistycznego w Ostrowie Wielkopolskim, w którym zdał maturę. Do wybuchu I wojny światowej ukończył trzy semestry studiów w Monachium. W latach 1914–1918 walczył w szeregach armii niemieckiej. W 1919 wziął udział w powstaniu wielkopolskim.

6 lutego 1920 został powołany do Wojska Polskiego. Od 28 czerwca służył w 17 pułku ułanów. 25 września został przeniesiony do 1 ochotniczego pułku jazdy wielkopolskiej nr 215 (późniejszego 26 pułku ułanów) na stanowisko dowódcy 3. szwadronu. 25 lipca 1921 pułkownik Ryszard Gieszkowski-Wolff-Plottegg dowódca 26 puł. we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „w ciągu ofensywy na wschodzie rtm. Długaszowski był detaszowany ze swym szwadronem do grupy płk. Gałeckiego. Jak wynika z załączonego rozkazu dow[ódcy]. grupy, rtm. Długaszewski wywiązywał się znakomicie z powierzonego mu zadania. W czasie walk pod Mińskiem rtm. Długaszewski jako najstarszy oficer w pułku, zastępował mnie, gdy prowadziłem brygadę lub grupę. W prowadzeniu pułku rtm. Długaszewski okazywał wiele spokoju i sam dobrym przykładem wskazywał ułanom drogę do zwycięstwa. Odznaczył się zwłaszcza w bitwie pod Mirem, atakując na czele swego szwadronu przeważające siły bolszewickie, które uciekły w popłochu”.

W lipcu 1921 w dalszym ciągu dowodził 3. szwadronem pułku. Później został formalnie przeniesiony do rezerwy i jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej, w macierzystym pułku. 6 listopada 1923 został zwolniony z czynnej służby. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 246. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 pułku strzelców konnych w Poznaniu.

Po śmierci ojca (20 grudnia 1923) przejął zarząd nad cegielnią parową. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną. Przyczynił się do powołania urzędu wójta w Podzamczu i został wybrany na to stanowisko. Był inicjatorem budowy pomnika powstańców wielkopolskich. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Wielkopolski i w dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 7 psk.

9 marca 1942 został zatrzymany i sadzony w więzieniu w Łodzi. 14 maja 1942 przybył do obozu koncentracyjnego Auschwitz. W 1944 został przeniesiony do obozu Groß-Rosen, 10 lutego 1945 do obozu Buchenwald, a później do filii KL Mauthausen w Ebensee. Po uwolnieniu z obozu (3 maja 1945) wrócił do Podzamcza i kierował cegielnią do jej upaństwowienia w 1951.

Zmarł 30 września 1974 w Podzamczu i został pochowany na cmentarzu Parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Wieruszowie. Był żonaty z Walentyną z Koszczyńskich (1902–1937), a po jej śmierci z Marią z Koszczyńskich (1889–1969). Miał syna Marka (ur. 1937).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  2. ↑ Grzesiak 2008 ↓, s. 29, tu imię ojca Stefan.
  3. ↑ ś.p. Szczepan Długaszewski. Parafia p.w. Nawiedzenia N.M.P. [dostęp 2023-06-12].
  4. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
  8. ↑ Grzesiak 2008 ↓, s. 29, tu 6 lutego 1919.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Grzesiak 2008 ↓, s. 29.
  10. ↑ Riedl 1929 ↓, s. 13.
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 6.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  13. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 267.
  14. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 51, jako Długoszewski.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 698, jako Długoszewski.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 592, jako Długoszewski.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 666.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 620.
  19. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 118, 610, jako Długoszewski.
  20. 1 2 3 Informacja o więźniach: Długoszewski, Stanisław. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. [dostęp 2023-06-12].
  21. 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-06-12]., jako Stanisław Długoszewski lub Blagoszewski.
  22. 1 2 ś.p. Stanisław Długaszewski. Parafia pw. Nawiedzenia N.M.P. [dostęp 2023-06-12].
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 10 października 1922, s. 770.
  24. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  25. ↑ Riedl 1929 ↓, s. 26.
  26. ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 409.
  27. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.