| Państwo | |
|---|---|
| Pasmo | |
| Wysokość |
1303 m n.p.m. |
| Data otwarcia |
1884 |
| Właściciel |
ostatnio KČST |
Położenie na mapie Tatr | |
Położenie na mapie Karpat | |
| 49°10′02″N 20°12′05″E/49,167222 20,201389 | |
Schronisko pod Kozicą (słow. chata Kamzík, niem. Hotel zur Gemse, Hotel Gemse, węg. Zerge-szálló) – nieistniejące schronisko stojące dawniej w słowackich Tatrach Wysokich, u zbiegu Doliny Staroleśnej i Doliny Małej Zimnej Wody.
W 1883 r. w węgierskim regionalnym czasopiśmie „Tátra-Vidék” pojawił się artykuł Antona Döllera, wówczas urzędującego wiceprezesa Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego (MKE), w którym nakreślił on projekt budowy wysokogórskiego ośrodka turystyczno-wypoczynkowego w rejonie Siodełka. W miejscu, w którym na Staroleśnej Polanie istniała już wówczas Rainerowa Chatka, planował on budowę nowego hotelu turystycznego, dla którego już wtedy zaproponował nazwę "Kamzík". Ten kompleksowy plan nie został nigdy zrealizowany.
Późniejszą chatę "Kamzík" postawiła w roku 1884 gmina Stara Leśna na swoich gruntach w Dolinie Zimnej Wody jako leśniczówkę, tuż obok chaty Rainera. Drewniany, piętrowy budynek wzniesiony był na granitowej podmurówce i nakryty dwuspadowym dachem.
Leśniczówka stojąca na wysokości ok. 1300 m n.p.m. dość szybko zaczęła pełnić funkcję schroniska. Urządzono w niej 8 sypialni, salę restauracyjną i kuchnię. Pierwszym dzierżawcą schroniska został T. Brische.
W roku 1901 schronisko przeszło na własność Węgierskiego Zarządu Lasów Państwowych. Nowy właściciel rozbudował je, dostawiając w 1907 r. wzdłuż dwóch boków budynku wysokie podmurówki, na których powstała nowa, większa sala restauracyjna. Po I wojnie światowej w 1918 r. schronisko przeszło pod zarząd KČST. W 1924 r. doprowadzono do niego prąd elektryczny. W 1932 r. poszerzono obiekt o przestronną, oszkloną werandę, pełniącą równocześnie funkcję letniej jadalni. Wraz z kolejnymi rozbudowami (m.in. w 1935 r.) pojemność schroniska zwiększyła się do 100 łóżek. Słynęło ono z miłej atmosfery i dobrej kuchni. Po II wojnie światowej przejęła je instytucja pn. Reštaurácie a jedálne, która w 1955 r. przeprowadziła ostatnią większą przebudowę obiektu. M. in. zaprowadzono centralne ogrzewanie, do każdej sypialni doprowadzono zimną i ciepłą wodę, została przebudowana kuchnia i jadalnia.
Na samym początku lat 70. XX wieku "Kamzík" był najstarszym czynnym schroniskiem tatrzańskim. W swej historii pięciokrotnie było zagrożone zniszczeniem przez pożar, jednak za każdym razem ogień szybko ugaszono i nie doszło do większych szkód. Z czasem jednak chata zaczęła podupadać, a w latach 1979–1980 zamknięte od 1978 roku schronisko rozebrano. Fundamenty chaty wyburzono i wywieziono z Tatr w latach 2006-2007.
Nazwa obiektu nawiązywała do wypchanej kozicy, stojącej w schronisku.
Przypisy
- ↑ Bohuš Ivan: Studenovodské Kúpele, w: „Vysoké Tatry” nr 3/1981, s. 26
- 1 2 3 4 5 Bohuš Ivan ml.: Tatranské chaty (14/2). Podľahli prírodným živlom slebo nezáujmu, w: "Krásy Slovenska" R. LXXXIX, nr 7-8/2012, s. 6567)
- 1 2 Viliam Krácsony: Z histórie turistických chát a útulní na Slovensku do roku 1949, Slovenské združenie telesnej kultúry - Múzeum telesnej kultury v SR, Bratislava 2009, ISBN 978-80-970298-5-2, s. 35
- ↑ Nyka Józef: Tatry. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 1972, s. 334
Bibliografia
- Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. VI. Latchorzew: Trawers, 2008. ISBN 978-83-60078-05-1.