SZD-38 Jantar 1

SZD-38 Jantar 1
Dane podstawowe
Państwo

 Polska

Producent

Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Szybownictwa w Bielsku-Białej

Konstruktor

Adam Kurbiel

Typ

szybowiec

Konstrukcja

średniopłat

Załoga

1

Historia
Data oblotu

14 lutego 1972

Lata produkcji

1973–1975

Liczba egz.

57

Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość

19 m

Wydłużenie

27

Długość

7,11 m

Wysokość

1,61 m

Powierzchnia nośna

13,38 m²

Profil skrzydła

Fx-67 K170 przechodzący w Fx-67 K150

Masa
Własna

295 kg

Użyteczna

119 kg

Startowa

417 kg (bez balastu), 515 kg (z balastem)

Osiągi
Prędkość minimalna

70 km/h

Prędkość dopuszczalna

250 km/h, 230 km/h (z balastem)

Prędkość min. opadania

0,5 m/s przy 75 km/h (bez balastu)

Doskonałość maks.

47 przy 95 km/h (bez balastu)

Współczynnik obciążenia konstrukcji

+5,3 / -2,65 g

Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska, Australia

SZD-38 Jantar 1 – polski, jednomiejscowy, szybowiec wysokowyczynowy, zaprojektowany w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Szybownictwa w Bielsku-Białej.

Historia

Zespół konstrukcyjny pod kierownictwem mgr. inż. Adama Kurbiela, na bazie SZD-37 Jantar, opracował kolejną wersję Jantara, która została skierowana do produkcji seryjnej. Od wcześniejszej wersji różniła się całkowicie laminatową konstrukcją kadłuba, nową tablicą przyrządów oraz powiększonymi do 98 litrów zbiornikami balastowymi.

Dwa pierwsze egzemplarze, o znakach rejestracyjnych SP-2659 i SP-2660, zostały przygotowane z myślą o starcie w 14 Szybowcowych Mistrzostwach Świata w Waikerie. Franciszek Kępka zajął w nich trzecie miejsce w klasie otwartej a Stanisław Wujczak był ósmy.

Jantary zostały sprzedane w Australii zaraz po zawodach. W 2013 r. jeden z nich należał do członka Geelong Gliding Clubi nosił znaki VH-GOD.

Produkcja seryjna ruszyła w 1973 r. i łącznie wyprodukowano 57 szybowców, z czego 24 trafiło na eksport.

Konstrukcja

Szybowiec jednomiejscowy w układzie średniopłata o konstrukcji laminatowej.

Skrzydło dwudzielne, skorupowe, jednodźwigarowe o obrysie dwutrapezowym o konstrukcji przekładkowowej z wbudowanymi zbiornikami balastowymi. Dźwigar skrzynkowy, z pasami z włókna szklanego. Wyposażone w lotki bez wyważenia masowego działające również jako klapy oraz w metalowe hamulce aerodynamiczne umieszczone na górnej i dolnej powierzchni skrzydła.

Kadłub całkowicie laminatowy, w części centralnej wlaminowana jest stalowa kratownica stanowiąca węzeł mocujący podwozie główne i łączący skrzydła z kadłubem. Wyposażony w zaczep do lotów na holu i startu za wyciągarką. Kabina zakryta z dwuczęściową limuzyną. Pedały i fotel pilota regulowane. Tablica przyrządów wyposażona w prędkościomierz PR-250s lub PR-400s, wysokościomierz W-12s lub W-10s, wariometr WRs-5 z kompensatorem WEC, wariometr WRs-30c, zakrętomierz EZS-3, busolę BS-1. Istnieje możliwość zabudowy sztucznego horyzontu, radiostacji i instalacji tlenowej. Anteną radiostacji wlaminowana w statecznik pionowy.

Usterzenie w układzie T o konstrukcji przekładkowej. Usterzenie wysokości dwuczęściowe o obrysie trapezowym.

Podwozie jednotorowe, główne chowane w locie wyposażone w hamulec tarczowy sprzężony z hamulcami aerodynamicznymi, tylne stałe osłonięte laminatową owiewką.

Przypisy

  1. 1 2 3 SZD-38 "Jantar 1", 1973. [dostęp 2018-06-09]. (pol.).
  2. ↑ Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ISBN 978-83-932826-0-9, s. 142
  3. ↑ 14 Szybowcowe Mistrzostwa Świata, Waikerie, Australia 1974. [dostęp 2018-06-09]. (pol.).
  4. ↑ SZD-38 Jantar 1. [dostęp 2018-06-09]. (pol.).

Bibliografia

  • Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ISBN 978-83-932826-0-9, s. 142.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.