SM UB-34 – niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB II w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu w latach 1915-1916. Zwodowany 28 grudnia 1915 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 17 kwietnia 1916 roku. W czasie swojej służby, SM UB-34 odbył 21 patroli, podczas których zatopił 31 jednostek nieprzyjaciela.

Budowa

SM UB-34 należał do typu UBII, który był następcą typu UB I. Był średnim jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 36,90 metrów, wyporności w zanurzeniu 274 BRT, zasięgu 7030 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu. W typie UBII poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań, uważanych za wadliwe w typie UBI. Zwiększono moc silników, zaś pojedynczy wał napędowy zastąpiono dwoma. Okręty serii od UB-30 do UB-41, budowane w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, miały zwiększoną szerokość i długość, ich wyporność w zanurzeniu wzrosła do 303 BRT.

Służba

Pierwszym dowódcą okrętu został 10 czerwca 1916 roku mianowany Oberleutnant zur See Theodor Schultz. Theodor Schultz dowodził okrętem do 16 marca 1916 roku. 27 lipca jednostka został przydzielona do I Flotylli, operował na obszarze centralnym Morza Północnego. W czasie służby w I Flotylli UB-34 zatopił 9 statków oraz jeden zajął jako pryz. 21 października UB-34 zatopił pierwszy statek, był to norweski parowiec „Ull” o pojemności 1139 BRT. Statek płynął z Narviku do Middlesbrough z ładunkiem rudy żelaza. Został zatopiony na Morzu Północnym około 70 mil na północny wschód od wybrzeży Buchan. 1 lutego UB-34 został przeniesiony do II Flotylli, w której służył do 10 września i operował u wschodnich wybrzeży Anglii. 7 lutego zatopił dwa statki brytyjskie. Pierwszym był parowiec „Corsican Prince” o pojemności 2776 BRT, płynący z ładunkiem tarcicy z Dundee do Dunkierki. Drugim parowiec „Saint Ninian” o pojemności 3026 BRT, płynący z ładunkiem pirytu. Oba statki zostały zatopione około 3 mil na wschód od Whitby. 17 marca Schultz został zastąpiony przez Ludwiga Schaafhausena, który dowodził okrętem do końca sierpnia zatapiając tylko jeden statek. 1 września dowództwo nad okrętem objął Hellmuth von Ruckteschel, a 10 września okręt został przeniesiony do V Flotylli. Pod dowództwem Hellmutha von Ruckteschela UB-34 zatopił 15 statków, jeden uszkodził i jeden zajął jako pryz. 7 września 1917 roku 4 mile od Flamborough Head UB-34 zaatakował i uszkodził, zbudowany w tym roku brytyjski parowiec „Grelfryda” o pojemności 5136 BRT, płynący z South Shields do Port Said z ładunkiem węgla. Dwadzieścia dni później w tej samej okolicy UB-34 zatopił parowiec „Greltoria” o pojemności 5136 BRT. 31 marca 1918 roku czwartym dowódcą okrętu został mianowany Oberleutnant zur See Erich Förste. 9 września okręt został przeniesiony do Flotylli Flandria, a jego ostatnim dowódcą został mianowany Hans Illing. 22 września pod jego dowództwem UB-24 zatopił ostatni statek. Był to brytyjski trawler używany przez Royal Navy „Elise” o pojemności 239 BRT. Statek został storpedowany i zatonął w czasie eskortowania konwoju u wybrzeży Blyth. 6 października okręt został przydzielony do Flotylli Treningowej. 26 listopada 1918 roku został poddany Wielkiej Brytanii i zezłomowany w 1922 roku.

W czasie swojej służby UB-34 odbył 21 patroli, zatopił 31 statków nieprzyjaciela o łącznej pojemności 39 496 BRT, uszkodził dwa (12 406 BRT) oraz zajął dwa (2210 BRT).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

• Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 44. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
• Robert Gardiner (red.): Conway's All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 181. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
• Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007, s. 102-103. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).