Okręt pancerny „Ryūjō” | |
| Historia | |
| Stocznia |
Alexander Hall and Company w Aberdeen |
|---|---|
| Położenie stępki |
styczeń 1864 |
| Dai-Nippon Teikoku Kaigun | |
| Wejście do służby |
27 kwietnia 1869 |
| Wycofanie ze służby |
2 grudnia 1893 |
| Los okrętu |
sprzedaż na złom w 1908 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | |
| Długość |
65 m (313 stóp) między pionami |
| Szerokość |
10,5 m |
| Zanurzenie |
5,3 m |
| Napęd | |
| 2-cylindrowy silnik parowy o mocy 800 hp, 1 śruba | |
| Prędkość | |
| Uzbrojenie | |
| 2 armaty kalibru 6,5 cala, 10 armat kalibru 5,5 cala od 1894 6 armat Krupp 64 lb (6 cali) | |
| Załoga |
Pojemność 275 osób, w październiku 1873 |
Ryūjō (jap. 龍驤 Ryūjō) – parowy okręt pancerny japońskiej Marynarki Wojennej, określany również jako pancernik, zamówiony przez Thomasa Blake’a Glovera dla prywatnej floty władcy Kumamoto (z rodu Hosokawa). Zbudowany w stoczni firmy Alexander Hall and Company w Aberdeen w latach 1864-1869, został przekazany cesarzowi Mutsuhito dla nowo powstałej cesarskiej marynarki wojennej 8 maja 1870 pod nazwą „Ryūjō” i przepłynął z Nagasaki do Jokohamy pod dowództwem brytyjskiego kapitana. Do czasu zbudowania pancernika „Fusō” był flagowym (i najpotężniejszym) okrętem Marynarki Cesarskiej.
W 1871 cesarz Mutsuhito odwiedził okręt. „Ryūjō” również należał do eskorty honorowej rosyjskiego następcy tronu (później cara) Mikołaja podczas oficjalnej wizyty w 1872. Brał udział w bitwach wczesnego okresu Meiji, w tym w powstaniu Saga, powstaniu Satsuma i karnej ekspedycji na Tajwanie w 1874.
16 października 1877 został wyrzucony na brzeg niedaleko Kagoshimy wskutek silnych wiatrów, ale udało się go sprowadzić z powrotem na wodę. Między lutym a lipcem 1881 odbył podróż do Sydney i Melbourne oraz opłynął Tasmanię.
W 1884 japoński lekarz Kanehiro Takaki przeprowadził za zgodą cesarza eksperyment dotyczący etiologii choroby beri-beri. Wybrano dwa pancerniki: załoga jednego z nich („Tsukuba”) była karmiona mięsem, rybami, jęczmieniem, ryżem i fasolą, załoga drugiego („Ryūjō”) była karmione wyłącznie białym ryżem. Oba statki miały identyczny kurs. „Ryūjō” i „Tsukuba” popłynęły do Nowej Zelandii, wzdłuż wybrzeża Ameryki Południowej z Santiago do Limy, przez Honolulu i z powrotem do Japonii, w ciągu 9 miesięcy. Spośród 376 członków załogi „Ryūjō” 161 zachorowało na beri-beri, a 25 zmarło. Jedynie 14 członków załogi „Tsukuba”, którzy mieli bardziej zróżnicowaną dietę, zachorowało na beri-beri; nikt spośród nich nie umarł. Ten eksperyment przekonał dowództwo Japońskiej Marynarki, że nieodpowiednia dieta była głównym czynnikiem odpowiedzialnym za beri-beri i zaczęto przeciwdziałać chorobie.
„Ryūjō” został formalnie wycofany ze służby 2 grudnia 1892, ale potem został wyposażony w nowe działa produkcji Kruppa i służył jako treningowy okręt artyleryjski. Został złomowany w 1908.
Przypisy
- 1 2 3 JHO SHO MARU. Aberdeen Built Ships Project. [dostęp 2015-06-20]. (ang.).
- 1 2 Kaigun Rekishi Hozon Kai: Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 464-465. ISBN 4-474-10058-1. (jap.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Roger Chesneau, Eugène M. Koleśnik, N.J.M. Campbell: Conway's All the World’s Fighting Ships: 1860–1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979, s. 219. ISBN 0-85177-133-5. (ang.).
- 1 2 Kaigun Rekishi Hozon Kai ): Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 224-225, 464-465. ISBN 4-474-10058-1. (jap.).
- 1 2 3 Daiji Katagiri: Rengō Kantai Gunkan Meimei Den. 潮書房光人社, 2014-04-08 (oryginalny wrzesień 1993), s. 188. ISBN 978-4-7698-1565-5. (jap.).
- 1 2 3 4 5 Hansgeorg Jenschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869–1945. Wyd. 1. Londyn: Arms and Armour Press, 1977, s. 12. ISBN 0-85368-151-1. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 世界の艦船 No. 500 Extra No. 44 „Nihon Gunkan Shi”. 海人社, 1995. ISBN 4-905551-53-6. (jap.).
- 1 2 3 4 Kaigun Rekishi Hozon Kai: Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 224-225. ISBN 4-474-10058-1. (jap.).
- 1 2 3 4 Zōsen Kyōkai: Nihon Kinsei Zōsen Shi. Kōdōkan, 1911-01-05, s. 188. (jap.).
- ↑ Kaigun Seido Enkaku Wyd.10-1. Wyd. Meiji Hyaku Nen Shi Sōsho Wyd.182. 原書房, April 1972 (oryginalny 1940). (jap.).
Bibliografia
- Hansgeorg Jenschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869–1945. Wyd. 1. Londyn: Arms and Armour Press, 1977, s. 12. ISBN 0-85368-151-1. (ang.).
- Roger Chesneau, Eugène M. Koleśnik, N.J.M. Campbell: Conway's All the World’s Fighting Ships: 1860–1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979, s. 219. ISBN 0-85177-133-5. (ang.).
- Hiroshi Nishida Ryujo ironclad na stronie Imperial Japanese Navy Page. [dostęp 2018-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-20)]. (ang.). (dostęp 2018-07-03)