Rudolf Ksieniewicz
podpułkownik piechoty
Pełne imię i nazwisko

Rudolf Stanisław Ksieniewicz

Data i miejsce urodzenia

9 stycznia 1898
Kiertel

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Kijów

Przebieg służby
Lata służby

1915–1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski

Jednostki

45 pułk piechoty

Stanowiska

I zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
II wojna światowa

Odznaczenia

Rudolf Stanisław Ksieniewicz (ur. 28 grudnia 1897?/9 stycznia 1898 w Kiertelu, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 9 stycznia 1898 we wsi Kiertel na wyspie Hiuma, należącej do ówczesnej guberni estońskiej, w rodzinie Józefa i Anny z domu Rehesaar. Rodzina ojca należała do szlachty zamieszkałej na terytorium guberni mińskiej. W 1905 przeniósł się z rodzicami i czworgiem rodzeństwa (dwie siostry i dwóch braci) do Haapsalu, gdzie uczęszczał do szkoły miejskiej. Na początku 1908 przeniósł się z rodziną do Ufy, gdzie skończył szkołę miejską z prawem sześcioklasowego gimnazjum przy Instytucie Nauczycielskim.

W maju 1915 jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej i został wcielony do 144 zapasowego batalionu piechoty. 1 lipca?/14 lipca 1915 został podoficerem. 20 lipca tego roku został skierowany do 1 Szkoły Praporszczyków w Peterhofie. 15 listopada?/28 listopada 1915 został mianowany chorążym, a 6 grudnia 1915 wysłany na front, gdzie został wcielony do 6. kompanii 50 syberyjskiego pułku strzelców na stanowisko młodszego oficera. 3 lipca 1916 nad rzeką Ķekaviņa koło Rygi został kontuzjowany. W listopadzie wrócił do pułku, z którym walczył w Małopolsce Wschodniej jako dowódca 1. kompanii.

20 stycznia 1917 został przeniesiony do 3 pułku strzelców polskich w Połtawie na stanowisko młodszego oficera 5. kompanii. W szeregach tego oddziału od kwietnia walczył na froncie, a jesienią 1917 wyjechał pod Mohylew, gdzie organizował się I Korpus Polski w Rosji. Tam awansował na podporucznika. 4 stycznia 1918 wyjechał na urlop do Ufy. Rozwój rewolucji w tym rejonie uniemożliwił mu powrót do korpusu, wobec czego wstąpił do Organizacji Kontrrewolucyjnej Oficerów. 3 lipca 1918, po zmianie sytuacji politycznej, rozpoczął organizację oddziału złożonego z Polaków. Przez kilka miesięcy prowadził walki partyzanckie z bolszewikami, a następnie dołączył do 5 Dywizji Syberyjskiej. Został dowódcą 1. kompanii 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki. Na początku sierpnia wyjechał ze swoją kompanią na front w rejonie Jekaterynburga. Walki z bolszewikami prowadził samodzielnie do lutego 1919, kiedy to dołączył do macierzystego pułku. Za waleczność został awansowany na porucznika i kapitana. W grudniu 1919 walczył ze swoją kompanią jako straż tylna dywizji, w tym w boju pod miastem Tajga. 10 stycznia 1920 dostał się do niewoli bolszewickiej. 28 kwietnia 1922 major Franciszek Dindorf-Ankowicz we wniosku o odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „jako jeden z pierwszych organizatorów Wojska Polskiego na Syberii kapitan Ksieniewicz Rudolf jako dowódca 1-wszej kompanii 1-go pułku strzelców polskich już w lipcu 1918 wyrusza z kompanią na front permski. Pozostawiony sam sobie, bez żadnej łączności z resztą Wojska Polskiego, kapitan Ksieniewicz w przeciągu pół roku stacza cały szereg walk z bolszewikami, zyskując sławę i poważania wśród obcych dla dzielnego żołnierza polskiego. W marcu 1919 powraca z kompanią do pułku, przyprowadza żołnierza bitnego, pełnego poświęceń, silnego moralnie, zbudowanego przykładem dowódcy”. Wniosek podpisali dowódca 5 Dywizji Syberyjskiej płk Walerian Czuma , pułkownik Kazimierz Rumsza oraz generał broni Józef Haller.

3 października 1921 przyjechał do Polski i po rehabilitacji został przydzielony do 78 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 8. kompanii. 10 lutego 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 78 pp. Po zwolnieniu z wojska wstąpił do Policji Państwowej w stopniu starszego przodownika. 9 października 1922 jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej w 82 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy 3. kompanii karabinów maszynowych, a 22 grudnia tego roku przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisko dowódcy 5. kompanii. 16 listopada 1923 został przemianowany z dniem 1 listopada 1923 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1594,5 lokatą w korpusie oficerów piechoty. 2 września 1925 został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko oficera administracji materiałowej. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy 5. kompanii. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 41. lokatą. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku kwatermistrza, a w październiku 1931 przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu. W kwietniu 1936 zastąpił majora dyplomowanego Mirosława Józefa Kalinkę na stanowisku dowódcy garnizonu i dowódcy II batalionu 68 pp, który był detaszowany w Jarocinie. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 11 kwietnia 1938 był I zastępcą dowódcy 45 pułku piechoty w Równem.

W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę na stanowisku komendanta garnizonu Równe. 17 września 1939 wyjechał z Równego, a dwa dni później dostał się w bliżej nieznanych okolicznościach do niewoli radzieckiej. Początkowo uwięziony w obozie przejściowym w Równem. 28 marca 1940 został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie (więzieni w Równem i wywiezieni tego samego dnia do Kijowa byli także inni polscy oficerowie: Franciszek Górecki i Karol Jeżowski). Tam, wiosną 1940, został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 41/3-221 oznaczony numerem 1561). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Życie prywatne

28 grudnia 1918 ożenił się z panną M. Smirnową, z którą miał dwie córki: Izabelę Janinę (ur. 9 września 1923) i Olgę Marię Annę (ur. 28 grudnia 1930). Pani Ksieniewiczowa był przewodniczącą Koła „Rodziny Wojskowej” w Jarocinie.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia i daty urodzenia majora Rudolfa Ksieniewicza z „Rudolf ur. 11 stycznia 1898” na „Rudolf Stanisław ur. 9 stycznia 1898”. W innych źródłach podawana była data urodzenia „28 grudnia 1897”.

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 27.
  2. 1 2 3 4 5 Список (по старшинству в чинах) генералам, штаб и обер-офицерам и классным чиновникам 50-го Сибирского стрелкового полка (s. 36). Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2023-07-27]. (ros.).
  3. 1 2 Druga lista 1922 ↓, s. 4.
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  5. 1 2 3 Stefański 2019 ↓, s. 90.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 Kolekcja ↓, s. 4.
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  9. ↑ Памяти героев Великой войны 1914–1918 : Поиск героев войны : Ксеневич Рудольф Иосифович. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2023-07-27]. (ros.).
  10. ↑ Stefański 2019 ↓, s. 91.
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 6.
  12. ↑ Banaszek, Roman i Sawicki ↓, s. 160.
  13. ↑ Kolekcja ↓, s. 7.
  14. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 146.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 1 marca 1923, s. 150.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 72 z 17 listopada 1923, s. 758.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929, s. 105.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 188.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 343.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 35, 596.
  21. ↑ Zmiana na stanowisku dcy baonu 68 pp w Jarocinie. „Gazeta Jarocińska”. 33, s. 3, 1936-04-23.
  22. ↑ Pożegnanie mjr. dypl. Kalinki. „Gazeta Jarocińska”. 35, s. 3, 1936-04-30.
  23. ↑ Stefański 2019 ↓, s. 94, 95.
  24. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 420.
  25. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 16, w marcu 1939 zajmował 38. lokatę.
  26. ↑ Stefański 2019 ↓, s. 95.
  27. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 602.
  28. ↑ Stefański 2019 ↓, s. 98.
  29. 1 2 3 4 Stefański 2019 ↓, s. 99.
  30. ↑ Straceni na Ukrainie 1994 ↓, s. 49.
  31. ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 160.
  32. ↑ Stefański 2019 ↓, s. 93.
  33. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  34. ↑ Kurs Przysposobienia kobiety do życia rodzinnego. „Gazeta Jarocińska”. 93, s. 2, 1937-11-21..
  35. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 614.
  36. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  37. ↑ M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  38. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 363.
  39. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 28 marca 1923, s. 210.
  40. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 3.
  41. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 12.
  42. 1 2 3 Stefański 2019 ↓, s. 97.
  43. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 19 marca 1931, s. 81.
  44. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 14 maja 1925, s. 254.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.