Petra Hůlová

Petra Hůlová
Data i miejsce urodzenia

12 lipca 1979
Praga

Narodowość

czeska

Język

czeski

Alma Mater

Uniwersytet Karola

Petra Hůlová (ur. 12 lipca 1979 w Pradze) – czeska pisarka współczesna.

Życiorys

Urodziła się i mieszka w Pradze. Pochodzi z rodziny o literackich i artystycznych tradycjach. W 2003 roku ukończyła kulturologię i mongolistykę na Uniwersytecie Karola w Pradze. W czasie studiów przez rok mieszkała w Mongolii, kilkakrotnie odwiedzała Stany Zjednoczone, prawie rok mieszkała w Nowym Jorku. Od 2014 roku jest współwłaścicielką kawiarni Zenit w Pradze. Należy do Partii Zielonych (cz. Strana zelených) i kandydowała z ramienia tej partii w Wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 roku. Jest członikinią i aktywną działaczką czeskiego Związku Pisarzy (czes. Asociace spisovatelů). Wykładała kreatywne pisanie w prywatnej szkole wyższej Literární akademie w Pradze. Jej mężem jest Dan Macek, mają dwoje dzieci. W 2015 roku była jednym z gości Festiwalu Literackiego Sopot poświęconego literaturze czeskiej.

Twórczość

Proza

Zadebiutowała powieścią Paměť mojí babičce w 2002 roku (pol. Czas czerwonych gór, 2007), napisaną po powrocie z Mongolii. Tematem książki jest życie mongolskiej rodziny widziane oczami należących do niej kobiet. Powieść została przyjęta entuzjastycznie przez czytelników i krytykę, otrzymała nagrodę Magnesia Litera w kategorii Odkrycie Roku.

Następnie Hůlová wydała nowelę Přes matný sklo (2004), której akcja rozgrywa się w Czechach a tematem jest relacja między matką i synem.

W roku 2005 ukazała się powieść Cirkus Les Mémoires, w książce przeplatają się historie wielu bohaterów żyjących w Stanach Zjednoczonych (głównie w Nowym Jorku) poprzez które autorka ukazuje mit Ameryki jako kraju nieskończonych możliwości. Inspiracją do powstania książki był pobyt Hůlovej w Nowym Jorku na stypendium Fundacji Fulbrighta na City University of New York.

W 2006 roku opublikowano powieść Umělohmotný třípokoj (pol. Plastikowe M3, czyli czeska pornografia, 2013), za którą autorka otrzymała Nagrodę Jiřího Ortena (czeska nagroda literacka dla młodych pisarzy). Utwór ten doczekał się adaptacji w postaci sztuki teatralnej pt. Česká pornografie . Sztuka była wystawiana w latach 2007–2010 w Divadle Na zábradlí (Teatr na Balustradzie). Tematem powieści jest historia życia i doświadczenia erotyczne współczesnej praskiej prostytutki.

W roku 2008 została wydana piąta książka autorki, powieść Stanice tajga(pol. Stacja tajga, 2011), za którą autorka otrzymała Nagrodę Josefa Škvoreckiego. Jest to historia zaginionego na Syberii w latach 40. XX wieku duńskiego przemysłowca oraz studenta, który kilkadziesiąt lat później podejmuje próbę ustalenia, co się z nim stało.

Kolejna powieść Hůlovej pt. Strážci občanského dobra ukazała się w 2010 roku. Bohaterką powieści jest Czeszka, marksistka i rasistka, z jej perspektywy ukazany został upadek komunizmu, aksamitna rewolucja.

W 2012 roku ukazała się powieść Čechy, země zaslíbená. Jest to historia Olgi, ukraińskiej imigrantki, która mieszka i pracuje jako sprzątaczka w Czechach.

W 2014 roku została wydana Macocha. Główną bohaterką i narratorką jest pisarka alkoholiczka, a narracja prowadzona jest w postaci monologu. Jest to najbardziej osobista książka Hůlovej, jednocześnie autorka konsekwentnie odmawiała rozmów na temat tej książki. Książka doczekała się zarówno pozytywnych, jak i negatywnych recenzji.

Jej książki zostały przetłumaczone na wiele języków, poza polskim na angielski, niemiecki, włoski, francuski, szwedzki i węgierski.

Tytuł czeski, rok wydania Tytuł polski, rok wydania, tłumacz
Paměť mojí babičce, 2002 Czas czerwonych gór, 2007, przeł. Dorota Dobrew
Přes matný sklo, 2004
Cirkus Les Mémoires, 2005
Umělohmotný třípokoj, 2006 Plastikowe M3, czyli czeska pornografia, 2013, przeł. Julia Różewicz
Stanice tajga, 2008 Stacja tajga, 2011, przeł. Piotr Godlewski
Strážci občanského dobra, 2010
Čechy, země zaslíbená, 2012
Macocha, 2014 Macocha, 2017, przeł. Julia Różewicz
Stručné dějiny Hnutí, 2018 Krótka historia Ruchu, 2021, przeł. Julia Różewicz
Zlodějka mýho táty, 2019

Pozostałe utwory i publikacje

W 2016 roku w Teatrze Švandy na Smíchově (czes. Švandovo divadlo na Smíchově) odbyła się premiera sztuki według powieści Iana McEwana pt. Betonowy ogród (czes. Betonová zahrada), autorką adaptacji jest Hůlová.

Publikowała artykuły w czasopismach Respekt, Souvislosti, Literární noviny, Babylon i Týden. Jej artykuły na temat literatury, aktualnych wydarzeń politycznych i problemów społecznych ukazują się między innymi na łamach internetowego dziennika Echo24.cz.

W 2015 i na początku 2016 roku występowała w cyklicznej audycji Prolomit vlny (pol. Przełamać fale) na antenie Stacji Radio Wave Czeskiego Radia, gdzie przedstawiała swoje poglądy i refleksje związane m.in. z aktualnymi problemami społecznymi.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Veronika Košnarová: Petra HŮLOVÁ. [w:] Slovník české literatury po roce 1945 on-line [on-line]. 2009-03-22. [dostęp 2016-11-21]. (cz.).
  2. 1 2 David Vaughan: Petra Hulova: a rising star of the young generation of Czech writers. [w:] Czech Books [on-line]. Český rozhlas, 2007-01-14. [dostęp 2016-11-24]. (ang.).
  3. 1 2 RADIM KOPÁČ: Petra Hůlová: Pokaždé píšu od nuly. T ý d e n í k R o z h l a s, 2006-03-06. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  4. ↑ Co asi napeče na pátek Petra Hůlová?. [w:] OKO KOSMASU [on-line]. Kosmas.cz, 2014-06-26. [dostęp 2016-11-23]. (cz.).
  5. ↑ Jan H. Vitvar: Naše první food porno. [w:] Respekt [on-line]. Respekt, 2015-07-25. [dostęp 2016-11-23]. (cz.).
  6. ↑ Petra Hůlová. Strana zelených. [dostęp 2016-11-23]. (cz.).
  7. ↑ Naše kandidátka do Evropského parlamentu 2014. Strana zelených, 2014-04-07. [dostęp 2016-11-23]. (cz.).
  8. ↑ členové. Asociace spisovatelů. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  9. ↑ Mgr. Petra Hůlová, Ph.D.. LITERÁRNÍ AKADEMIE, 2014. [dostęp 2016-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (cz.).
  10. ↑ Viliam Buchert: Bylo mi 11 a odstranil jsem Husáka. iDnes.cz, 2009-11-16. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  11. 1 2 ČT24: „Každá moje kniha může být poslední,” říká Petra Hůlová. Česká televize, 2010-08-09. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  12. ↑ Czechy pod specjalnym nadzorem. Instytut Książki. [dostęp 2016-11-24]. (pol.).
  13. 1 2 3 WAB: Czas Czerwonych Gór. Grupa Wydawnicza Foksal, 2013. [dostęp 2016-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-30)]. (pol.).
  14. ↑ Jan Velinger: Petra Hulova – to Mongolia and back again. [w:] One on One [on-line]. Český rozhlas, 2003-01-13. [dostęp 2016-11-24]. (ang.).
  15. ↑ Magnesia Litera. Magnesia Litera, 2007. [dostęp 2016-11-20]. (cz.).
  16. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Katalog knih. Trost. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  17. 1 2 3 Wydawnictwo Afera: Plastikowe M3, czyli czeska pornografia – Petra Hůlová. Wydawnictwo Afera. [dostęp 2016-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (pol.).
  18. ↑ Laureáti. [w:] Cena Jiřího Ortena [on-line]. Svaz českých knihkupců a nakladatelů, 2016. [dostęp 2016-11-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-20)]. (cz.).
  19. ↑ Divadelní studio Továrna: Česká pornografie. i-divadlo.cz. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  20. 1 2 3 WAB: Stacja Tajga. Grupa Wydawnicza Foksal, 2013. [dostęp 2016-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (pol.).
  21. ↑ Oceněné knihy – Cena Josefa Škvoreckého. CzechLit – Czech Literature Online. [dostęp 2016-11-23]. (cz.).
  22. 1 2 Macocha Petra Hůlová. [w:] 2014 [on-line]. Trost. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
  23. 1 2 MICHAL KOMÁREK: Petra Hůlová: Příliš dlouhá Macocha. Literární noviny, 2014-04-14. [dostęp 2016-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (cz.).
  24. ↑ Markéta Kittlová: O neschopnosti vyprávět. [w:] 2014-03-30 [on-line]. iLiteratura.cz. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
  25. ↑ Petr A. Bílek: Anatomie úpěnlivého žvástu. Respekt, 2014-03-23. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
  26. ↑ Wydawnictwo Afera: Hůlová. Wydawnictwo Afera. [dostęp 2016-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (pol.).
  27. ↑ Macocha, Petra Hulova [online], www.wydawnictwoafera.pl [dostęp 2021-06-15] (pol.).
  28. ↑ Krótka historia Ruchu, Petra Hulova [online], www.wydawnictwoafera.pl [dostęp 2021-06-15] (pol.).
  29. ↑ Betonová zahrada. ŠVANDOVO DIVADLO NA SMÍCHOVĚ. [dostęp 2016-11-24]. (cz.).
  30. ↑ Petra Hůlová. Echo24.cz, 2016. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
  31. ↑ Petra Hůlová: Petra Hůlová v Prolomit vlny: Hranice svobody. Český rozhlas, 2015-04-02. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
  32. ↑ Robert Candra: Prolomit vlny. Český rozhlas, 2011-2016. [dostęp 2016-11-25]. (cz.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.