Pauls Kalniņš
Data i miejsce urodzenia

3 marca 1872
Vilka

Data i miejsce śmierci

26 sierpnia 1945
Lustenau

Przewodniczący Sejmu
Okres

od 20 marca 1925
do 15 maja 1934

Przynależność polityczna

Łotewska Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza

Poprzednik

Frīdrihs Vesmanis

Pauls Kalniņš (ur. 3 marca 1872 w Vilce w Semigalii, zm. 26 sierpnia 1945 w Lustenau w Austrii) – łotewski lekarz i polityk, marszałek Sejmu Republiki Łotewskiej I, II, III i IV kadencji (1925–1934), współzałożyciel Centralnej Rady Łotewskiej w 1943, prezydent kraju na emigracji (1944–1945).

Życiorys

Pochodził z rodziny chłopskiej. W 1892 ukończył gimnazjum w Lipawie, później studiował medycynę na Uniwersytecie w Dorpacie. Po ukończeniu studiów praktykował jako lekarz w kurlandzkim Tukumie.

W 1900 został wydalony z Kurlandii za działalność socjalistyczną. Podjął pracę w Żagarach na Litwie. Rok później powrócił do Mitawy, gdzie poza praktyką lekarską zaangażował się w prowadzenie lokalnej komórki lewicowej.

W 1905 uczestniczył w wydarzeniach rewolucyjnych na Łotwie. Pozostawał członkiem Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, redagował prasę lewicową (gazetę "Cīņa" – pol. "walka"), kontynuował również praktykę lekarską w Rydze.

W czasie I wojny światowej zmobilizowany do wojska rosyjskiego służył jako lekarz. W sierpniu 1917 wybrano go radnym Rady Miejskiej w Rydze. Rok później został członkiem Łotewskiej Rady Narodowej. W marcu następnego roku rząd mianował go specjalnym wysłannikiem w Niemczech (do sierpnia 1919).

Od 1920 do 1921 zastępował burmistrza Rygi. Wybrany do konstytuanty w 1920 z powodzeniem kandydował w kolejnych wyborach z lat 1922, 1925, 1928 i 1931. W marcu 1925 wybrano go na przewodniczącego Sejmu. W latach 1930 i 1933 próbował swych sił w wyborach prezydenckich, jednak w końcowych głosowaniach przegrywał z Albertsem Kviesisem ze Związku Chłopskiego. Po wycofaniu się z aktywnej polityki wrócił do praktyki lekarskiej.

Podczas II wojny światowej zaangażował się w tworzenie Łotewskiej Rady Centralnej, której wiceprzewodniczącym został jego syn Bruno. Od 1944 do 1945 pełnił obowiązki prezydenta Łotwy na emigracji.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.