| Państwo | |
|---|---|
| Lider |
James Madison |
| Przewodniczący | |
| Data założenia |
1792 |
| Data rozwiązania |
1825 |
| Ideologia polityczna | |
| Poglądy gospodarcze | |
| Barwy |
czerwony |
Partia Demokratyczno-Republikańska (ang. Democratic-Republican Party), w skrócie demokratyczni republikanie – partia polityczna istniejąca i działająca w Stanach Zjednoczonych w latach 1792–1825.
Historia
Po amerykańskiej wojnie o niepodległość, Trzynaście kolonii zawiązało unię, która stopniowo przekształciła się w jednolite państwo, na mocy, uchwalonej w 1787 roku, Konstytucji. Największymi wyzwaniami stojącymi przed krajem były: stanowienie prawa, sformułowanie rządu i zarządzanie budżetem. Partie polityczne wówczas jeszcze nie istniały, lecz przywódcą frakcji antyfederalistycznej (sprzeciwiającej się silnej władzy centralnej) był sekretarz stanu w gabinecie Washingtona, Thomas Jefferson. Główne tezy, które głosił dotyczyły faworyzowania praw stanowych i ścisłej interpretacji Konstytucji, na rzecz osłabienia rządu federalnego. W zakresie polityki zagranicznej antyfederaliści sympatyzowali z Francją. Początkowo nazywali się republikanami, gdyż słowo demokraci miało wydźwięk negatywny, kojarzący się z władzą motłochu. Opozycja wobec Partii Federalistycznej uformowała się w wyniku sporu o bank centralny. Formalnie Partia Demokratyczno-Republikańska powstała w 1792 roku.
Działalność
Gdy George Washington powołał swój pierwszy gabinet, zaprosił do niego zarówno federalistów, jak i antyfederalistów. W latach rządów Washingtona i Adamsa demokratyczni republikanie skupiali się wokół Jeffersona i budowali struktury lokalne. Ich głównymi założeniami były: decentralizacja administracji federalnej, faworyzowanie milicji stanowej względem stałej armii, wolności prasy, wyznania i wypowiedzi. W wyborach prezydenckich w 1800 roku Jefferson pokonał Johna Adamsa, otrzymując głównie głosy na południu kraju oraz część ze stanów środkowych. Po objęciu władzy, demokratyczni republikanie cofnęli ustawy o zwiększeniu podatków i wydatków na armię (uchwalone przez federalistów) oraz wymienili większość urzędników z nominacji przeciwników politycznych. Ponadto uchylili akcyzy federalne i przejęli dług narodowy i zakupili terytorium Luizjany. Dzięki temu uzyskali nieznaczny wzrost poparcia w stanach Nowej Anglii, która była zdominowana przez zwolenników federalistów. Pomimo embarga 1807 roku i słabszej kondycji gospodarki amerykańskiej w wyborach w 1808 roku z łatwością zwyciężył protegowany Jeffersona, James Madison. Podczas jego prezydentury w partii zaczęły pojawiać się konflikty, które najbardziej uwidoczniły się podczas wojny z Wielką Brytanią. Mimo to Madison uzyskał reelekcję, co było spowodowane słabnącymi wpływami federalistów (ich poparcie osłabło zwłaszcza w stanach środkowych). W wyniku tego, w wyborach prezydenckich w 1816 roku faworytem był kandydat Partii Demokratyczno-Republikańskiej James Monroe. Po jego dwóch kadencjach, istniała tylko jedna siła na scenie politycznej, jednakże wewnętrznie skonfliktowana. Pojawiło się wówczas czterech kandydatów na prezydenta: John Quincy Adams, Andrew Jackson, Henry Clay i William Crawford. Dzięki sojuszowi zawartemu pomiędzy Adamsem a Clayem, ten pierwszy został wybrany na prezydenta, a drugi otrzymał stanowisko sekretarza stanu. Konsekwencją takich rozwiązań był rozpad Partii Demokratyczno-Republikańskiej na stronnictwo Adamsa-Claya (Narodowi Republikanie) i stronnictwo Jacksona-Calhouna-Van Burena-Crawforda (Demokratyczni Republikanie). Ukształtowało to stały element dwupartyjności amerykańskiej polityki. Te dwie siły zmierzyły się ze sobą w wyborach w 1828 roku, w których zwyciężył duet: Andrew Jackson i John C. Calhoun. Poparli ich głównie farmerzy, robotnicy i rzemieślnicy miejscy. Pod względem geograficznym uzyskali poparcie w niemal wszystkich regionach kraju, z wyjątkiem Nowej Anglii. W czasie jego prezydentury zwolennicy partii byli nazywani jacksonistami, a ich konkurenci – antyjacksonistami. Spadkobierczynią demokratycznych republikanów była Partia Demokratyczna, z ramienia której pierwszym prezydentem był Martin Van Buren.
| Wybory prezydenckie | Kandydat | Głosy powszechne | Głosy elektorskie |
|---|---|---|---|
| 1796 | Thomas Jefferson | 31 115 | 68 |
| 1800 | Thomas Jefferson | 41 330 | 73 |
| 1804 | Thomas Jefferson | 104 110 | 162 |
| 1808 | James Madison | 124 732 | 122 |
| 1812 | James Madison | 140 431 | 128 |
| 1816 | James Monroe | 76 592 | 183 |
| 1820 | James Monroe | 87 343 | 231 |
| 1824 | John Quincy Adams | 116 296 | 84 |
| Wybory do Izby Reprezentantów | Liczba mandatów |
|---|---|
| 1788 | 28 |
| 1790 | 30 |
| 1792 | 54 |
| 1794 | 59 |
| 1796 | 49 |
| 1798 | 46 |
| 1800 | 68 |
| 1802 | 103 |
| 1804 | 114 |
| 1806 | 116 |
| 1808 | 92 |
| 1810 | 107 |
| 1812 | 114 |
| 1814 | 119 |
| 1816 | 146 |
| 1818 | 160 |
| 1820 | 155 |
| Wybory do Senatu | Liczba mandatów |
|---|---|
| 1788 | 8 |
| 1790 | 11 |
| 1792 | 14 |
| 1794 | 11 |
| 1796 | 10 |
| 1798 | 10 |
| 1800 | 17 |
| 1802 | 25 |
| 1804 | 27 |
| 1806 | 28 |
| 1808 | 27 |
| 1810 | 30 |
| 1812 | 28 |
| 1814 | 26 |
| 1816 | 30 |
| 1818 | 37 |
| 1820 | 44 |
Uwagi
Przypisy
- ↑ I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 14.
- ↑ I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 16.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 17.
- 1 2 3 4 5 Democratic-Republican Party, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2018-04-21] (ang.).
- ↑ I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 19.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 35.
- ↑ L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 35.
- ↑ I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 36.
- 1 2 3 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 37.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 38.
- 1 2 3 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 40.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 41.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 42.
- 1 2 A. Bartnicki: Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. s. 156.
- 1 2 I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 43.
- ↑ I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 44.
- ↑ L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 189.
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-02]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1796. NARA. [dostęp 2017-05-02]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-03]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1800. NARA. [dostęp 2017-05-03]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-04]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1804. NARA. [dostęp 2017-05-04]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-07]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1808. NARA. [dostęp 2017-05-07]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-08]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1812. NARA. [dostęp 2017-05-08]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1816. NARA. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1820. NARA. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1824. NARA. [dostęp 2017-05-10]. (ang.).
- ↑ Party Divisions of the House of Representatives. United States House of Representatives. [dostęp 2018-02-27]. (ang.).
- ↑ Party Division. United States Senate. [dostęp 2018-03-10]. (ang.).
Bibliografia
- Izabella Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. Warszawa: Egross, 1994. ISBN 83-85253-52-1. (pol.).
- Andrzej Bartnicki: Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995. ISBN 83-01-11894-6. (pol.).
- Longin Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Warszawa: Iskry, 1999. ISBN 83-207-1558-X. (pol.).