PZInż 130
Dane podstawowe
Państwo

 Polska

Typ pojazdu

czołg pływający

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

2 osoby

Dane techniczne
Silnik

PZInż.425:8-cylindrowy widlasty (V8), silnik gaźnikowy 4-suwowy,chłodzony cieczą,o mocy 95 KM przy 3600 obr./min, pojemność 3880 cm³,

Poj. zb. paliwa

210 l

Pancerz

stalowy, nitowany, 4-8 mm

Długość

4,22 m

Szerokość

2,08 m

Wysokość

1,88 m

Prześwit

0,32 m

Masa

3,92 t

Moc jedn.

24,2 KM/t

Nacisk jedn.

0,35 kG/cm²

Osiągi
Prędkość

60 km/h (droga)
7-8 km/h (woda)

Zasięg pojazdu

360 km (droga)
210-220 km (teren)

Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.)

1,8 m

Kąt podjazdu

38°

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata automatyczna kalibru 20 mm
lub
1 x karabin maszynowy kalibru 7,62 mm (prototyp nie był uzbrojony)

PZInż 130 – polski eksperymentalny lekki czołg pływający z okresu dwudziestolecia międzywojennego

Historia

PZInż. 130 był eksperymentalnym pojazdem wzorowanym na brytyjskim czołgu pływającym Vickers-Carden-Loyd Amphibian. Decyzję o rozpoczęciu prac projektowych nad tą konstrukcją podjęto po fiasku rozmów dotyczących zakupu brytyjskiego pojazdu. Głównym projektantem PZInż. 130 był inż. Edward Habich. Nieuzbrojony prototyp czołgu był gotów w roku 1937, 2 października 1937 roku został przekazany na testy wojskowe. Podczas rozmaitych rajdów i prób przejechał około 3500 km bez poważnych usterek, zbierając pochlebne opinie ze względu na swoją prędkość i łatwość pokonywania przeszkód terenowych. Mimo to, w maju 1939 roku Sztab Główny podjął decyzję o nierozwijaniu idei czołgów pływających. Prototyp odesłano do Warsztatu Doświadczalnego w Ursusie. Po kampanii wrześniowej został przejęty przez Niemców. Dalsze losy nieznane.

Konstrukcja

Napęd PZInż. 130 stanowił polski silnik benzynowy typu PZInż 425 o mocy 95 KM pozwalający na rozwijanie prędkości dochodzącej do 60 km/h. Taka moc silnika pozwalała na równoczesne napędzanie śruby wodnej, jak i gąsienic, co pozwalało na szybki wyjazd z wody lub szybszą jazdę po dnie płytkich akwenów. Wodny napęd czołgu stanowiła śruba wodna umieszczona w ruchomej osłonie hydrodynamicznej pełniącej rolę steru. Prototyp czołgu był nieuzbrojony, ale docelowo pojazd miał być wyposażony w pojedynczy karabin maszynowy wz. 25 lub w najcięższy karabin maszynowy wz. 38FK. Wnętrze pojazdu składało się z dwóch przedziałów. W prawym znajdował się silnik, w lewym dwuosobowa załoga. Kierowca dysponował do obserwacji peryskopem odwracalnym Gundlacha. Stanowisko dowódcy czołgu mieściło się w jednoosobowej wieży pochodzącej z prac nad czołgiem TKW. W celu poprawienia pływalności czołgu zastosowano błotniki pełniące rolę pływaków, od środka wypełnione masą korkową oraz zmniejszono wagę czołgu poprzez zastosowanie żeberkowych kół nośnych i lekkich gąsienic. Cały czołg pokryty był pancerzem nitowanym o grubości 8 mm, co zapewniało ochronę przed pociskami karabinowymi i odłamkami. Jako że pojazd powstawał równolegle do czołgu lekkiego 4TP, wiele elementów tych pojazdów było zunifikowanych.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.