Owięziok (śl. łowiynziok, kiedyś też nazywany cielynciok) – charakterystyczny taniec ludowy z terenów Beskidu Śląskiego, w metrum 2/4, w umiarkowanym tempie.

Opis

Taniec składał się z trzech części. W pierwszej części tancerz popisywał się przed wybraną przez siebie partnerką śpiewem, a następnie zapraszał ją do tańca. Podczas przyśpiewek do owięzioka tańczące pary poruszają się rytmicznie przed kapelą w przód (takty nieparzyste) i w tył (takty parzyste). Druga część tańca, często nazywana owięziokiem zachodzonym, polegała na wolnym ochodzeniu (krążeniu) wokół siebie, bacznie obserwując się, po czym następowała trzecia część tańca – zwyrtanie – polegająca na krążeniu w miejscu we wzajemnym ujęciu ramionami. Po wolnym śpiewie melodia taneczna była przyspieszana przy każdej figurze.

Historia

Etymologia nazwy nie jest do końca jasna. Nazwa pochodzi najprawdopodobniej od butów (kierpców) ze skóry cielęcej (śl. owiynzi – wołowy; buty ze skóry cielęcej używane były rzadko – od święta, na zabawę, musiały być bardzo wytrzymałe, na co dzień noszono buty ze skóry świńskiej), lub od okręgu tańca, który nie jest większy od rozłożonej wołowej skóry.

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Opis owięzioka na portalu Taniec tradycyjny Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca