Orla Baszta

Orla Baszta, widok ze Skrajnego Granatu
Państwo

 Polska

Pasmo

Tatry Wysokie, Karpaty

Wysokość

2175 m n.p.m.

Pierwsze wejście

26 sierpnia 1902
Janusz Chmielowski

Położenie na mapie Tatr
Położenie na mapie Karpat
49°13′38,3″N 20°02′08,7″E/49,227306 20,035750

Orla Baszta (słow. Orlia bašta, niem. Adlerbastei, węg. Sas-orom) – położony na wysokości 2175 m szczyt w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich. W grani tej Orla Baszta znajduje się pomiędzy Orlą Przełączką Niżnią (ok. 2150 m) a Buczynowym Karbem, za którym znajdują się Buczynowe Turnie.

Opis szczytu

Orla Baszta ma charakterystyczny, łatwo rozpoznawalny kształt. Na południową stronę jej ściany opadają do Dolinki Buczynowej, na północną do Pańszczycy.

Szczyt nazwany tak został przez poetę Franciszka Henryka Nowickiego ok. 1901 r. Nazwa wywodzi się od kształtu turni przypominającej ruinę baszty. W 1903 r. ks. Walenty Gadowski poprowadził południowymi stokami szczytu Orlą Perć. Na odcinku pod Orlą Basztą do 2004 r. zdarzyły się 2 wypadki śmiertelne.

Pierwsze wejścia turystyczne:

Widok ze szczytu Orlej Baszty jest ciekawy, choć nieco ograniczony przez stoki Koziego Wierchu i Buczynowych Turni.

Szlaki turystyczne

– szlak Orlej Perci prowadzi z Granackiej Przełęczy przez północne ściany Orlich Turniczek, Orlą Przełączką Niżnią i podchodzi pod wierzchołek Orlej Baszty, omijając go od południa, dalej schodzi w dół na Pościel Jasińskiego (bardzo trudny, częściowo przewieszony komin). Orla Perć należy w tym rejonie do najtrudniejszych technicznie szlaków turystycznych (podobnie jak wejście na Kozi Wierch od strony Koziej Przełęczy), wymaga obycia z ekspozycją i dobrego przygotowania turystycznego.

Taternictwo

Rejon Orlej Baszty dopuszczony jest do uprawiania wspinaczki skalnej, ale tylko od strony Dolinki Buczynowej. Drogi wspinaczkowe:

  • Granią z Orlej Przełączki Niżniej; II stopień trudności w skali tatrzańskiej, czas przejścia 10 min,
  • Od północnego zachodu; II, kilka min,
  • Prawym filarem północnej ściany: VI, 3 godz.,
  • Prawą częścią północnej ściany; IV, 2 godz.,
  • Lewą częścią północnej ściany; IV+, 2 godz.,
  • Lewym skrajem północnej ściany; IV+, 3 godz.,
  • Północno-wschodnim żebrem; V+, 4 godz.,
  • Wschodnią granią z Pościeli Jasińskiego; III, 30 min,
  • Prawą połacią południowej ściany; III, 1 godz. 15 min,
  • Południową ścianą; II, 1 1/2 godz.,
  • Środkiem południowej ściany; V, 2 1/2 godz.,
  • Południowo-zachodnią grzędą; II, 1 1/2 godz.

Przypisy

  1. ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
  2. 1 2 3 Władysław Cywiński, Granaty, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2013, ISBN 978-83-7104-046-7.
  3. 1 2 Dariusz Dyląg, Orla Perć: przewodnik wysokogórski, Pruszków: Rewasz, 2006, ISBN 83-89188-50-3.
  4. ↑ Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, wyd. 13, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 2003, ISBN 83-915859-1-3.
  5. 1 2 Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Granacka Przełęcz – Wołoszyn, t. 3, Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992.
  6. ↑ Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN [online] [dostęp 2019-01-04].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.