Kozie Czuby

Od lewej: Zamarła Turnia, Kozia Przełęcz, Kozie Czuby, Kozi Wierch. Poniżej Pusta Dolinka.
Państwo

 Polska

Pasmo

Tatry, Karpaty

Wysokość

2264 m n.p.m.

Pierwsze wejście

18 czerwca 1904
ks. Walenty Gadowski, Klemens Bachleda i Jakub Gąsienica Wawrytko

Położenie na mapie Tatr
Położenie na mapie Karpat
49°13′07,35″N 20°01′37,69″E/49,218708 20,027136

Kozie Czuby (niem. Gemsenbastei, słow. Kozie čuby, węg. Zerge-bástya) – szczyt o trzech wierzchołkach (od zachodu na wschód kolejno: 2236 m, 2256 m, 2264 m) w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, w masywie Koziego Wierchu. Autorem nazwy Kozie Czuby jest ks. Walenty Gadowski. Przez szczyt ten prowadzi najtrudniejszy tatrzański znakowany szlak turystyczny zwany Orlą Percią.

Kozie Czuby od Koziego Wierchu oddziela Kozia Przełęcz Wyżnia (2240 m), a od pobliskiej Zamarłej Turni wąska i głęboka Kozia Przełęcz (2137 m). Kozie Czuby opadają urwistymi ścianami o wysokości ok. 200 m w kierunku Dolinki Koziej i ok. 250 m w kierunku Dolinki Pustej. Przez ściany poprowadzonych jest kilka dróg wspinaczkowych, szczyt jest jednak mniej popularny niż sąsiednie Zamarła Turnia i Kozi Wierch.

Pierwsze odnotowane wejście:

Przejście przez Kozie Czuby ułatwiają zamontowane łańcuchy i klamry. Do 2012 r. miało tutaj miejsce 9 wypadków śmiertelnych.

Fragment Orlej Perci przebiegający przez Kozi Wierch i Kozie Czuby został zbudowany w 1904 r. i wykończony rok później.

Szlaki turystyczne

– znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne (na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w stronę Koziego Wierchu).
  • Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 2:50 h, w przeciwnym kierunku przejście zabronione
  • Czas przejścia z Koziego Wierchu na Krzyżne: 3:30 h, z powrotem 3:35 h.

Przypisy

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2019-02-02] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  2. 1 2 Geoportal krajowy [online].
  3. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1: 25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, październik 2009, ISBN 83-87873-36-5.
  4. Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, wyd. 13, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 2003, ISBN 83-915859-1-3.
  5. 1 2 3 Dariusz Dyląg, Orla Perć: przewodnik wysokogórski, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, ISBN 83-89188-50-3.
  6. Grzegorz Barczyk, Adam Piechowski, Grażyna Żurawska, Bedeker tatrzański, Ryszard Jakubowski (red.), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-01-13184-5.
  7. Wycieczki członków Sekcyi turystycznej w r. 1912, „Taternik”, 7 (3), Kraków: Sekcya Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego, 1 lipca 1913, s. 53 [zarchiwizowane z adresu 2017-02-08].
  8. Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Zawrat – Żółta Turnia, t. 2, Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  9. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000, Warszawa: ExpressMap Polska, 2005, ISBN 83-88112-35-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.