Niszczyciele typu Fret

Niszczyciele typu *Fret*
	; Hr.Ms. „Fret”
Kraj budowy	Holandia
Użytkownicy	Koninklijke Marine
Stocznia	Koninklijke Maatschappij De Schelde, Vlissingen; Fijenoord, Schiedam
Wejście do służby	1911–1914
Wycofanie	1922-1934
Zbudowane okręty	8
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	normalna: 510 ton
Długość	70,4 metra
Szerokość	6,6 m
Zanurzenie	maksymalne: 2,8 m
Napęd	2 zespoły turbin parowych Krupp-Germania o łącznej mocy 8500 KM; 4 kotły Yarrow, 2 śruby
Prędkość	30 węzłów
Zasięg	2360-2700 Mm przy prędkości 8,5 węzła
Załoga	83
Uzbrojenie	4 działa kal. 75 mm (4 x I); 4 km kal. 7,9 mm (4 x I); 2 wt kal. 450 mm (2 x I)

Niszczyciele typu Fret – holenderskie niszczyciele z początku XX wieku. W latach 1909-1914 w stoczniach Koninklijke Maatschappij De Schelde w Vlissingen i Fijenoord w Schiedam zbudowano osiem okrętów tego typu. Niszczyciele weszły w skład Koninklijke Marine w latach 1911–1914, służąc na wodach Holenderskich Indii Wschodnich. Jednostki skreślono z listy floty w latach 1922-1934.

Projekt i budowa

Niszczyciele typu Fret były pierwszymi seryjnymi holenderskimi jednostkami tej klasy wyposażonymi w turbiny parowe. Początkowo jednostki miały cztery krótkie kominy, jednak później przebudowano je w ten sposób, że wysokość kominów zmniejszała się schodkowo od pierwszego do czwartego komina.

Z ośmiu zbudowanych jednostek typu Fret sześć powstało w stoczni De Schelde w Vlissingen, a dwie zbudowała stocznia Fijenoord w Schiedam. Stępki okrętów położono w latach 1909-1912, a zwodowane zostały w latach 1910-1913.

Okręt	Stocznia	Początek budowy	Wodowanie	Wejście do służby
„Wolf”	De Schelde	1909	17 września 1910	1911
„Fret”		1909	15 października 1910	1911
„Bulhond”		1910	20 grudnia 1911	sierpień 1912
„Jakhals”		1910	20 stycznia 1912	lipiec 1912
„Lynx”		1911	24 grudnia 1912	lipiec 1913
„Hermelijn”		1911	22 lutego 1913	lipiec 1913
„Vos”	Fijenoord	1912	28 czerwca 1913	luty 1914
„Panter”	Fijenoord	1912	9 września 1913	marzec 1914

Dane taktyczno-techniczne

Okręty były niszczycielami o długości całkowitej 70,4 metra, szerokości 6,6 metra i maksymalnym zanurzeniu 2,8 metra (normalne wynosiło 2 metry). Wyporność normalna wynosiła 510 ton. Siłownię okrętów stanowiły dwa zestawy turbin parowych Krupp-Germania o łącznej mocy 8500 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Yarrow. Prędkość maksymalna napędzanych dwoma śrubami okrętów wynosiła 30 węzłów. Pierwsze cztery okręty zabierały zapas 120 ton węgla, zaś cztery kolejne dodatkowo 12,5 tony paliwa płynnego. Zasięg wynosił 2360 Mm przy prędkości 8,5 węzła (lub 670 Mm przy prędkości 20 węzłów) dla pierwszych czterech jednostek i 2700 Mm przy prędkości 8,5 węzła (lub 750 Mm przy prędkości 20 węzłów) dla drugiej czwórki niszczycieli.

Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się cztery pojedyncze półautomatyczne działa kalibru 75 mm L/52 SA Nr 1 i cztery pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,9 mm L/80. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie kal. 450 mm.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 83 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba

Okręty typu Fret zostały przyjęte w skład Koninklijke Marine w latach 1911–1914. Niszczyciele parami wysłano do Holenderskich Indii Wschodnich, gdzie spędziły cały okres służby. Siedem jednostek wycofano ze składu floty w latach 1922-1928, przy czym dwie używano jeszcze w latach 30. jako okręty-cele („Fret” i „Lynx”). Najdłużej służył Hr.Ms. „Panter”, który w 1928 roku został przystosowany do pełnienia roli okrętu łącznikowego. Zdjęte z wycofanych okrętów wyrzutnie torpedowe wykorzystano w budowanych na przełomie lat 30. i 40. w Surabai kutrach torpedowych typu TM.

Uwagi

↑ Zwane również typem Wolf, od pierwszej zwodowanej jednostki.
↑ Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że wyporność okrętów wynosiła 480 ton.
↑ Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że moc siłowni wynosiła 7500 KM.
↑ Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że okręty zabierały zapas 80 ton węgla.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Gogin 2014 ↓.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 367.
1 2 3 Brassey 1915 ↓, s. 183.
1 2 Moore 1990 ↓, s. 277.
1 2 3 4 5 6 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 368.
↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 387.

Bibliografia

T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1915. London: William Cloves and Sons, 1915. (ang.).
Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
Ivan Gogin: FRET destroyers (1912-1914). Navypedia. [dostęp 2019-06-01]. (ang.).
John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[3] Zwane również typem Wolf, od pierwszej zwodowanej jednostki.

[6] Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że wyporność okrętów wynosiła 480 ton.

[7] Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że moc siłowni wynosiła 7500 KM.

[9] Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że okręty zabierały zapas 80 ton węgla.

[CITEREFGogin2014-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Gogin 2014 ↓.

[CITEREFGardinerGray1985367-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 367.

[CITEREFBrassey1915183-4] 1 2 3 Brassey 1915 ↓, s. 183.

[CITEREFMoore1990277-5] 1 2 Moore 1990 ↓, s. 277.

[CITEREFGardinerGray1985368-8] 1 2 3 4 5 6 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 368.

[CITEREFGardinerChesneau1980387-10] Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 387.