Nirefs (Y-4)
Klasa

okręt podwodny

Typ

Protefs

Historia
Stocznia

Ateliers et Chantiers de la Loire, Nantes

Położenie stępki

1927

Wodowanie

grudzień 1927

 Polemiko Naftiko
Wejście do służby

1 marca 1930

Wycofanie ze służby

3 maja 1947

Los okrętu

złomowany w 1952

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


750 ton
960 t

Długość

68,6 m

Szerokość

5,73 m

Zanurzenie

4,18 m

Zanurzenie testowe

85 m

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1420 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 1200 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


14 węzłów
9,5 w.

Zasięg

powierzchnia: 4000 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 100 Mm przy 5 w.

Uzbrojenie
10 torped, 1 działo kal. 100 mm, 1 działko plot. kal. 40 mm
Wyrzutnie torpedowe

8 × 550 mm

Załoga

41

Nirefs (Y-4) (gr.: Νηρεύς) – grecki okręt podwodny z okresu międzywojennego i II wojny światowej, druga zamówiona jednostka typu Protefs. Okręt został zwodowany w grudniu 1927 roku we francuskiej stoczni Ateliers et Chantiers de la Loire w Nantes, a do służby w Marynarce Grecji wszedł w marcu 1930 roku. „Nirefs” uczestniczył w wojnie grecko-włoskiej z lat 1940–41, a po inwazji Niemiec na Grecję w 1941 roku operował u boku Royal Navy na Morzu Śródziemnym. Okręt został skreślony z listy floty w maju 1947 roku i złomowany w roku 1952.

Projekt i budowa

Jednostka została zamówiona przez rząd Grecji w 1925 roku. Projekt okrętu, autorstwa inż. Jeana Simonota, był bardzo zbliżony do francuskiego typu Sirène i stanowił powiększoną wersję typu Katsonis. Oprócz większych wymiarów i wyporności, wszystkie wyrzutnie torped umieszczono w kadłubie sztywnym.

„Nirefs” zbudowany został w stoczni Ateliers et Chantiers de la Loire w Nantes. Stępkę okrętu położono w 1927 roku, został zwodowany w grudniu 1927 roku, a do służby w Polemiko Naftiko przyjęto go 1 marca 1930 roku. Jednostka otrzymała nazwę nawiązującą do mitologicznego bóstwa morskiego – Nereusza oraz numer burtowy Y-4. Koszt budowy okrętu wyniósł 119 000 £.

Dane taktyczno–techniczne

„Nirefs” był dużym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 68,6 metra, szerokość 5,73 metra i zanurzenie 4,18 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 750 ton, a w zanurzeniu 960 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne Sulzer o łącznej mocy 1420 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1200 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 9,5 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 4000 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 100 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Zbiorniki paliwa mieściły 105 ton oleju napędowego. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 85 m.

Okręt wyposażony był w osiem wewnętrznych wyrzutni torped kalibru 550 mm: sześć na dziobie oraz dwie na rufie, z łącznym zapasem 10 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 100 mm L/40 Schneider, umieszczone na obrotowej platformie na przedzie kiosku, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi oraz działko plot. kal. 40 mm L/39 Mark II.

Załoga okrętu składała się z 41 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba

Podczas inwazji Włoch na Grecję, 9 stycznia 1941 roku „Nirefs” nieopodal Brindisi bez powodzenia zaatakował włoski parowiec. Po upadku Grecji w 1941 roku „Nirefs” (wraz z okrętami podwodnymi „Katsonis”, „Papanikolis”, „Glafkos” i „Triton”) uciekł do Aleksandrii, którą osiągnął 25 kwietnia. Okręt operował u boku Royal Navy w składzie 1. Flotylli Okrętów Podwodnych, stacjonując w Aleksandrii. 15 czerwca 1942 roku jednostka pod dowództwem kmdr. ppor. Rallisa zatopiła ogniem artylerii żaglowiec nieopodal Karpatos. Miesiąc później w tym samym miejscu okręt zatopił z działa trzy żaglowce, a 19 lipca wystrzelił cztery niecelne torpedy w kierunku włoskiego statku szpitalnego „Sicilia” (9646 BRT]). Identycznym rezultatem zakończył się 5 sierpnia atak na niemiecki statek handlowy „Wachtfels” (8467 BRT) nieopodal Rodos – wszystkie wystrzelone torpedy minęły cel. Niepowodzenie zostało zrekompensowane następnego dnia, kiedy to ogniem artyleryjskim zatopiono grecki kuter rybacki. 24 września 1942 roku okręt storpedował włoski statek „Fiume” (662 BRT), który zatonął 7 Mm na południowy zachód od Rodos.

Okręt jako jedyny z typu Protefs przetrwał działania wojenne i został skreślony z listy floty 3 maja 1947 roku. Złomowano go w 1952 roku.

Uwagi

  1. ↑ W większości opracowań okręt nosi nazwę „Nereus”.
  2. ↑ O. Parkes podaje, że wyporność wynosiła 700/930 ton; według F.E. McMurtriego wyporność wynosiła 718/960 ton, Navypedia podaje wyporność standardową 730 ton i normalną 790/960 ton.
  3. ↑ Według P.E. Fontenoya zasięg okrętu na powierzchni wynosił 3500 Mm przy 10 węzłach.
  4. ↑ O. Parkes oraz Jane’s Fighting Ships of World War II podają, że okręt przenosił 8 torped.
  5. ↑ Jednostka otrzymała brytyjski znak taktyczny N 56.
  6. ↑ R. Gardiner i R. Chesneau oraz P.E. Fontenoy podają, że okręt został wycofany ze służby w 1945 roku.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Ivan Gogin: GLAFKOS submarines (1929-1930). Navypedia. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: 1980, s. 405.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 185.
  4. 1 2 3 4 Oscar Parkes (red.): Jane’s Fighting Ships 1934. London: 1934, s. 245.
  5. 1 2 3 Antony Preston (red.): Jane’s Fighting Ships of World War II. London: Studio Editions, 1989, s. 157.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 Guðmundur Helgason: RHS Nereus (Y 4). uboat.net. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  7. 1 2 3 4 Francis E. McMurtrie (red.): Jane’s Fighting Ships 1940. London: 1941, s. 241.
  8. ↑ Jerzy Lipiński: Druga wojna światowa na morzu. Warszawa: Wydawnictwo Lampart, 1999, s. 545.
  9. ↑ Don Kindell: NAVAL EVENTS, JANUARY 1941 (Part 1 of 2) Wednesday 1st – Tuesday 14th. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  10. ↑ Don Kindell: NAVAL EVENTS, April 1941 (Part 2 of 2) Tuesday 15th - Wednesday 30th. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  11. ↑ Geoffrey B. Mason: HMS TORBAY (N 79) - T-class Submarine. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  12. ↑ Don Kindell: MEDITERRANEAN FLEET - July to September 1942. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).

Bibliografia

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
  • Ivan Gogin: GLAFKOS submarines (1929-1930). Navypedia. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: RHS Nereus (Y 4). uboat.net. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Don Kindell: NAVAL EVENTS, JANUARY 1941 (Part 1 of 2) Wednesday 1st – Tuesday 14th. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Don Kindell: NAVAL EVENTS, April 1941 (Part 2 of 2) Tuesday 15th - Wednesday 30th. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Don Kindell: MEDITERRANEAN FLEET - July to September 1942. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Jerzy Lipiński: Druga wojna światowa na morzu. Warszawa: Wydawnictwo Lampart, 1999. ISBN 83-902554-7-2.
  • Geoffrey B. Mason: HMS TORBAY (N 79) - T-class Submarine. Naval History Homepage. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
  • Francis E. McMurtrie (red.): Jane’s Fighting Ships 1940. London: Sampson Low, Marston & Co., 1941. (ang.).
  • Oscar Parkes (red.): Jane’s Fighting Ships 1934. London: Sampson Low, Marston & Co., 1934. (ang.).
  • Antony Preston (red.): Jane’s Fighting Ships of World War II. London: Studio Editions, 1989. ISBN 1-85170-194-X. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.