Muchomor alpejski
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

pieczarniaki

Rząd

pieczarkowce

Rodzina

muchomorowate

Rodzaj

muchomor

Gatunek

muchomor alpejski

Nazwa systematyczna
Amanita nivalis Grev.
Scott. crypt. fl. (Edinburgh) 1(4): pl. 18 (1825)

Muchomor alpejski (Amanita nivalis Grev.) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Synonimy:

  • Agaricus nivalis (Grev.) Loudon 1829
  • Amanita nivalis Grev. 1825, f. nivalis
  • Amanita vaginata f. nivalis (Grev.) Veselý 1933
  • Amanita vaginata var. nivalis (Grev.) E.-J. Gilbert 1918
  • Amanitina nivalis (Grev.) E.-J. Gilbert 1940
  • Amanitopsis nivalis (Grev.) Sacc. 1887
  • Amanitopsis vaginata var. nivalis (Grev.) Peck 1894
  • Pseudofarinaceus nivalis (Grev.) Kuntze 1891
  • Vaginata nivalis (Grev.) Kuntze 1898

Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.

Morfologia

Kapelusz

Średnica 3–8 cm, początkowo jajowaty, potem dzwonkowaty, w końcu łukowaty z tępym garbem. Brzeg podwinięty, ostry. Młode okazy białe, potem kremowe, w końcu kremowoszare. Powierzchnia podczas suchej pogody gładka i aksamitna, podczas wilgotnej lepka. Jest prążkowana do 1/3 średnicy. Czasami utrzymują się na kapeluszu przylegające resztki osłony.

Blaszki

Szerokie, wolne o delikatnie kosmkowatych ostrzach. U młodych owocników białe, u starszych kremowobiałe.

Trzon

Wysokość 4–7 cm, grubość 0,7–1,7 cm, walcowaty, początkowo pełny, potem pusty, dołem nieco rozszerzający się. Powierzchnia gładka, biała. Nie posiada bulwy, nasada otoczona jest błoniastą, białą i kruchą osłoną. Brak pierścienia.

Miąższ

Cienki i biały. Smak stęchły, zapach nieokreślony.

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników biały. Zarodniki kuliste lub prawie kuliste, czasami szeroko elipsoidalne lub podłużne. Mają rozmiary (8,2–)10,0–13,5(–21) × (7,1–)8,8–12,0(–19,5) μm. U nasady podkładek brak sprzążek bazalnych.

Występowanie i siedlisko

Najwięcej stanowisk podano w Europie. Jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony; występuje od Hiszpanii po Islandię i północne regiony Półwyspu Skandynawskiego. Występuje także w Ameryce Północnej i Korei. W Polsce wyłącznie w Tatrzańskim Parku Narodowym i jest bardzo rzadki.

Rośnie w wysokich górach i w tundrze. W Polsce występuje w Tatrach wśród roślinności alpejskiej, zwłaszcza w towarzystwie dębika ośmiopłatkowego, wierzby zielnej, wierzby żyłkowanej. Występuje zarówno na podłożu granitowym, jak i wapiennym.

Grzyb mykoryzowy. Grzyb jadalny, jednak ze względu na rzadkość występowania bez znaczenia kulinarnego.

Przypisy

  1. 1 2 Index Fungorum. [dostęp 2017-12-15]. (ang.).
  2. ↑ Index Fungorum. [dostęp 2017-12-15]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. 1 2 3 4 5 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. 1 2 3 Amanita nivalis. [dostęp 2017-12-15].
  6. ↑ Discover Life Maps. [dostęp 2017-12-15].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.