Moschofilero

Moschofílero
‘Moschofilero’
	; Moschofilero
Gatunek	winorośl właściwa; (Vitis vinifera)
Inne nazwy	fileri
Pochodzenie	Grecja
Ważne regiony uprawy	Peloponez
Identyfikator VIVC	8068
Przeznaczenie owoców	wino
Kolor skórki	szaraworóżowy
	Cechy uprawowe
Dojrzewanie	późne

Moschofilero, moschofílero – grecki szczep winorośli właściwej o różowawej skórce. Pochodzi z Peloponezu w Grecji. Wzmianki sięgają podobno roku 1601.

Charakterystyka

W uprawie przeważa moschofilero, choć uprawiane są również liczne klony moschofilero, o potwierdzonym zgodnym kodzie genetycznym, ale różniące się m.in. barwą, aromatem, kształtem liścia i wielkością gron. Nadano im osobne nazwy: asprofilero, xanthofilero, mavrofilero i fileri kokkino. Warianty nazwy określają również winogrona deserowe o niepotwierdzonym pochodzeniu.

Krzewy rosną bujnie i są plenne, ale dojrzewają późno. Krzewy klonów jaśniejszych są kwaśniejsze i dojrzewają później.

Wina

Skórki są różowawe, co pozwala na uzyskanie lekko różowego wina, lecz przeważnie produkuje się z niego wino białe. Spotykane są wina słodkie i musujące.

Odmiana jest uprawiana w regionie Mandinia na Peloponezie, na wysokościach od 630 do 830 m. Tamtejsze wina objęte apelacją Mantinía AO muszą być wytwarzane min. 85% z moschofilero. Wina są wytrawne, lekkie, owocowe, orzeźwiające i nie nadają się do starzenia. Zapach kojarzy się z muszkatem. Uznawany przez niektórych za najlepsze greckie wino na aperitif. Typowy poziom alkoholu jest niski: około 11%. Niektórzy producenci mieszają ze sobą różne klony moschofilero.

Rozpowszechnienie

Obszar upraw znacząco wzrósł pod koniec XX wieku: od 43 ha w 1989 do 293,17 ha w 1999. W 2008 zarejestrowano 486 ha winnic obsadzonych moschofilero.

Synonimy

Jako synonimów używa się wariantów nazwy moschofilero oraz nazw z użyciem słowa fileri: fileri mantineias, fileri palaiopyrgou, fileri trigoleos, fileri tripoleos, filleri tripoleos, moscho filero, moschophilero, moscophilero, moshofileri, mosxofilero, phileri tripoleos.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 670-671. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
1 2 3 Moschofilero w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-27]. (ang.).
1 2 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 610-613. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
1 2 Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 125. ISBN 978-1840380859. (ang.).
1 2 PatrickP. Fiévez PatrickP. i inni, Kraje śródziemnomorskie, [w:] AndréA. Dominé, Wino, wyd. 2, Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 728, ISBN 978-83-7626-712-8 (pol.).
↑ Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 284. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).
1 2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 435. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
↑ Statystyki w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-27]. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[RHV2012s670-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 670-671. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).

[vivc8068-2] 1 2 3 Moschofilero w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-27]. (ang.).

[MacNeil2001s610-613-3] 1 2 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 610-613. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).

[WaltonGlover1998s125-4] 1 2 Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 125. ISBN 978-1840380859. (ang.).

[Domine2009GRs728-5] 1 2 PatrickP. Fiévez PatrickP. i inni, Kraje śródziemnomorskie, [w:] AndréA. Dominé, Wino, wyd. 2, Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 728, ISBN 978-83-7626-712-8 (pol.).

[JohnsonRobinson2008s284-6] Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 284. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).

[Stevenson2005s435-7] 1 2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 435. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).

[vivc8068area-8] Statystyki w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-27]. (ang.).