Nagrody pieniężne

• Zwycięzca: £ 500 000
• Drugie miejsce: £ 200 000
• Półfinalista: £ 100 000
• Ćwierćfinalista: £ 50 000
• Ostatnia 16: £ 30 000
• Ostatnia 32: £ 20 000
• Ostatnia 48: £ 15 000
• Ostatnia 80: £ 10 000
• Ostatnia 112: £ 5000
• Najwyższy break (łącznie w fazie głównej i kwalifikacjach): £ 15 000
• Łączna pula nagród: £ 2 395 000

Kwalifikacje

• Do kwalifikacji przystąpiło czterech byłych mistrzów świata: Stephen Hendry (1990, 1992-1996, 1999), Ken Doherty (1997), Graeme Dott (2006) i Stuart Bingham (2015). Tylko Bingham pomyślnie przeszedł przez kwalifikacje.
• Noppon Saengkham uzyskał pozytywny wynik testu na COVID-19 i nie mógł wziąć udziału w kwalifikacjach. W związku z powyższym jego rywal, Lü Haotian, automatycznie awansował do następnej rundy kwalifikacyjnej.
• W pierwszej rundzie kwalifikacji spotkali się Jimmy White i Stephen Hendry, którzy w latach 90. XX wieku czterokrotnie mierzyli się ze sobą w finale mistrzostw świata. Hendry pokonał White’a 6:3, zaś w następnej rundzie przegrał 1:6 z Xu Si.
• Jamie Clarke w meczu drugiej rundy kwalifikacji z Jamiem O’Neillem przegrywał 0:5, jednak wygrał on kolejne sześć frejmów, dzięki czemu awansował do trzeciej rundy kwalifikacyjnej.
• W drugiej rundzie kwalifikacji Bai Langning pokonał Alana McManusa 6:3. Po tym meczu McManus ogłosił zakończenie kariery.
• W meczu czwartej rundy kwalifikacyjnej Mark Davis przegrywał 2:7 z Jamiem Clarkiem. Odrobił straty i ostatecznie wygrał 10:8. Tym samym po raz jedenasty w karierze awansował do fazy głównej mistrzostw świata z kwalifikacji. Pobił w ten sposób rekord, który ustanowił dwa lata wcześniej. Jednocześnie Anglik został autorem najwyższego brejka kwalifikacji – w meczu trzeciej rundy ze Stuartem Carringtonem zdobył 143 punkty w jednym podejściu.

1. runda

• W fazie głównej mistrzostw zadebiutowali Mark Joyce oraz Sam Craigie, natomiast po raz drugi w mistrzostwach wystąpili Liam Highfield, Lü Haotian, Tian Pengfei oraz Chris Wakelin.
• Ronnie O’Sullivan rozegrał swój 91. mecz w fazie zasadniczej mistrzostw świata. Stanowi to wyrównanie rekordu Stephena Hendry’ego.
• Drugi break stupunktowy wbity przez Stuarta Binghama w meczu z Ding Junhuiem był jednocześnie 2000. tego typu podejściem w Crucible Theatre.

2. runda

• Do 2. rundy Mistrzostw przeszło dalej tylko dwóch zawodników (Stuart Bingham i Jamie Jones) biorących udział w kwalifikacjach. Ostatni raz taka sytuacja miała miejsce na czempionacie w 2009 roku.
• Ronnie O’Sullivan zagrał 92. mecz w fazie głównej mistrzostw świata, dzięki czemu ma najwięcej rozegranych spotkań w historii MŚ.
• Jednocześnie Ronnie O’Sullivan, który był obrońcą tytułu przegrał swoje spotkanie ze Szkotem Anthonym McGillem 12:13. Było to zarazem pierwsze zwycięstwo McGilla nad O’Sullivanem. Poprzednie 6 spotkań między tymi zawodnikami zawsze kończyło się wygranymi Anglika.

Ćwierćfinał

• Po raz pierwszy w historii MŚ wśród najlepszej ósemki turnieju spotkało się aż sześciu byłych mistrzów świata.
• Zwycięstwo Marka Selby’ego nad Markiem Williamsem 13:3 było najwyższym zwycięstwem w ćwierćfinale MŚ od 2017 roku. Marco Fu przegrał na tamtym turnieju w tym samym stosunku frejmów także z Selbym.

Półfinał

• W 27. frejmie meczu pomiędzy Markiem Selbym i Stuartem Binghamem padł 101. break stupunktowy turnieju w wykonaniu Binghama, co jest nowym rekordem w historii Mistrzostw Świata.

• Pierwszy raz w historii w meczu rozgrywanym do 17. wygranych partii odbyło się 5 sesji. Miało to miejsce w spotkaniu między Selbym, a Binghamem. Zawodnicy rozgrywali frejmy w 4. sesji na tyle długo, że nie zdążyli skończyć meczu przed rozpoczęciem 4. sesji drugiego półfinału Wilson - Murphy. Mecz przerwano przy stanie 16:15 i dokończono po zakończeniu wspomnianego spotkania. Ostatecznie Selby wygrał 17:15.

Finał

• Arbitrem meczu finałowego został wybrany Paul Collier. Był to dla niego trzeci prowadzony finał czempionatu (poprzednie finały sędziował w 2004 i 2016 roku).

• Mark Selby został mistrzem świata po raz 4. w karierze po finałowym zwycięstwie z Shaunem Murphym 18-15.

Zawodnicy rozstawieni

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu Ronnie O’Sullivan. Kolejnych 15 miejsc zostało obsadzonych według kolejności na liście rankingowej na sezon 2020/2021, uwzględniającej wszystkie punkty zdobyte do turnieju Tour Championship 2021 włącznie.

• (w nawiasie okrągłym podano rundę, w której zawodnik zakończył udział w turnieju)

Zawodnicy nierozstawieni

Poniżsi zawodnicy wywalczyli udział w mistrzostwach dzięki kwalifikacjom.

• (w nawiasie okrągłym numer zajmowany na liście rankingowej)
• [w nawiasie kwadratowym etap, na którym zawodnik zakończył udział w turnieju]

Format kwalifikacji

Zawodnicy spoza czołowej szesnastki rankingu światowego oraz zaproszeni amatorzy musieli przejść przez czterorundowe eliminacje, które wyłoniły 16 zawodników zakwalifikowanych do udziału w fazie głównej mistrzostw. Turniej kwalifikacyjny został rozegrany w dniach 5–14 kwietnia 2021 roku w English Institute of Sport w Sheffield.

Format kwalifikacji wygląda następująco:

• W pierwszej rundzie zagrają ze sobą zaproszeni przez WPBSA amatorzy oraz zawodnicy rozstawieni w turnieju od miejsca 81 w górę, mecze do 6 wygranych frejmów;
• 2. runda – 32 zwycięzców z meczów 1. rundy zagrało przeciwko zawodnikom rozstawionym w turnieju na miejscach 49–80, mecze do 6 wygranych frejmów;
• 3. runda – 32 zwycięzców z meczów 2. rundy zagrało przeciwko zawodnikom rozstawionym w turnieju na miejscach 17–48, mecze do 6 wygranych frejmów;
• 4. runda – 32 zwycięzców z meczów 3. rundy zagrało przeciwko sobie o awans do fazy telewizyjnej mistrzostw, mecze do 10 wygranych frejmów podzielone na 2 sesje.

Drabinka kwalifikacji

Breaki stupunktowe kwalifikacji

W kwalifikacjach łącznie zostało wbite 106 breaków stupunktowe w wykonaniu 50 zawodników. Najwięcej z nich (sześć) wbił Matthew Selt.

Kwalifikacje

Kwalifikacje można było śledzić w następujących platformach streamingowych:

•  Chiny – Youku, Zhibo.tv, Migu, Kuaishou, Huya
• Europa – Eurosport Player
•  Świat – Matchroom Live