Miotacz Northovera
Państwo

 Wielka Brytania

Projektant

Alfred Beatty,
Robert Harry Northover

Rodzaj

granatnik

Obsługa

2

Historia
Prototypy

1940

Produkcja

1940–1943

Wyprodukowano

18 919

Dane techniczne
Kaliber

63,5 mm

Wymiary
Długość lufy

914 mm

Masa
broni

27,2 kg

Inne
Prędkość pocz. pocisku

60 m/s.

Zasięg skuteczny

251 m

Dane operacyjne
Użytkownicy
Home Guard

Miotacz Northovera, oficjalnie Projector, 2.5 inch – prowizoryczny brytyjski granatnik wykorzystywany przez Home Guard. Opracowany przez Alfreda Beatty’ego, nazwę otrzymał na cześć majora Home Guard Harry’ego Northovera, który pomógł dopracować konstrukcję.

Historia

Prototyp miotacza zaprezentowano 3 lipca 1940 roku, miesiąc po ewakuacji z Dunkierki, gdzie brytyjskie wojska lądowe utraciły większość broni przeciwpancernej, a 28 lipca zorganizowano pierwsze próby poligonowe. Do końca stycznia 1941 roku na stanie Home Guard znalazło się 647 miotaczy, a do marca – 1800 sztuk. Do maja 1944 roku Home Guard otrzymała 19 859 miotaczy.

Opis konstrukcji

Była to nieskomplikowana konstrukcyjnie broń gładkolufowa kalibru 63,5 milimetra (2,5 cala) z prostym zamkiem. W pierwszej wersji miotacz osadzano na podstawie czworonożnej (masa całkowita broni 33,5 kilograma), w opracowanej później wersji Mk.II ze zintegrowaną muszką – na trójnożnej (masa całkowita 36,7 kilograma). Obsadę stanowiły trzy osoby. Do wystrzału używano ładunków miotających zawierających 8,8 grama prochu czarnego, mających tę wadę, że chmura dymu powstająca przy strzale wskazywała przeciwnikowi stanowisko miotacza.

Podstawową amunicją były granaty fosforowe No. 76 Special Incendiary Grenade. Mimo że w miotaczu stosowano wersję ze wzmocnionym korpusem, wciąż zdarzało się, że granat pękał w lufie i stwarzał w ten sposób zagrożenie dla życia obsługi. Później wprowadzono więc do użytku granaty obronne No. 36M i przeciwpancerne No. 68, a dzięki rozszerzeniu wachlarza stosowanej amunicji miotacz Northovera mógł zacząć odgrywać rolę broni wsparcia piechoty. Pracowano także nad zwiększeniem szybkostrzelności. W tym celu powstała wersja dwulufowa i wersja z magazynkiem na pięć granatów.

Proste przyrządy celownicze można było ustawić do strzału na określone odległości: 46, 67, 91, 114, 137, 160 i 183 metry, celność broni była jednak niska. Aby zwiększyć mobilność miotacza, instalowano go (również prowizorycznie) na różnych podwoziach, na przykład na wózkach holowanych przez samochody. W końcowym okresie wojny, ze względu na niewystarczające możliwości miotacza w zakresie zwalczania pojazdów opancerzonych, broń tę przeklasyfikowano na broń zadymiającą.

Wycofywanie miotacza ze służby w Home Guard rozpoczęło się 20 marca 1944 roku.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Артем Платонов: Игрушечные солдатики черчилля: оружие британского ополчения. Популярная механика, sierpień 2010. [dostęp 2024-01-25]. (ang.).
  2. ↑ Łukasz Męczykowski: Talerz przeciw czołgowi, czyli jak Local Defence Volunteers (Home Guard) planowali zatrzymać Panzery. Konflikty.pl, 4 marca 2010. [dostęp 2016-01-14].
  3. ↑ Łukasz Męczykowski: Przeciwpancerne deskorolki i latające miny. Histmag.org, 30 stycznia 2012. [dostęp 2016-01-14].
  4. 1 2 3 4 5 Męczykowski 2016 ↓, s. 90–91
  5. 1 2 Męczykowski 2016 ↓, s. 92
  6. 1 2 3 4 Męczykowski 2016 ↓, s. 95–96
  7. 1 2 Męczykowski 2016 ↓, s. 93
  8. 1 2 3 Męczykowski 2016 ↓, s. 94
  9. ↑ Męczykowski 2016 ↓, s. 97.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.