Broń strzelecka – broń palna, której kaliber nie przekracza na ogół 20 mm (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, karabinów przeciwpancernych). Do broni strzeleckiej zaliczane są także granaty ręczne.
Charakterystyka
Broń strzelecka przeznaczona jest głównie do zwalczania pojedynczych i grupowych celów żywych, a także lekko opancerzonego sprzętu i środków ogniowych. Jej zasięg jest stosunkowo niewielki – zwykle nie przekracza 2000 metrów. Stanowi wyposażenie pojedynczych żołnierzy, najmniejszych pododdziałów lub jest montowana na wozach bojowych, śmigłowcach i samolotach.
Historia
Broń strzelecka rozwijana jest w sposób ciągły od końca średniowiecza przez współczesność, przechodząc po drodze diametralne zmiany konstrukcyjne. Do najistotniejszych kamieni milowych w jej ewolucji można zaliczyć: opracowanie i rozwój zamków (od XV w.), wynalezienie pocisków typu minie i spopularyzowanie luf gwintowanych (połowa XIX w.), pojawienie się konstrukcji odtylcowych i wynalezienie łuski metalowej (II połowa XIX w.), pojawienie się konstrukcji powtarzalnych i maszynowych (koniec XIX w.). Rozwój broni strzeleckiej dobrze ilustruje następujące zestawienie: za czasów Napoleona strzelec zdolny był do oddania jednego strzału na minutę, w czasie I wojny światowej - 15, a w czasie II wojny światowej - 450, czyli tylu ile na początku XIX wieku cały batalion. Obecnie dąży się do poprawy jej ergonomii, zmniejszenia gabarytów oraz unifikacji stosowanej amunicji.
Podział
Współcześnie broń strzelecką dzieli się na:
- Podstawową
- Pomocniczą
- granatniki
- jednostrzałowe
- powtarzalne
- półautomatyczne
- automatyczne
- rewolwerowe
- dwukomorowe
- nasadkowe
- podwieszane
- przeciwpancerne
- bezodrzutowe
- rakietowe
- rakietowo – bezodrzutowe
- granaty
- karabiny przeciwpancerne
- granatniki
- Niebojową
- badawcza (balistyczna)
- ćwiczebna
- sygnałowa
Ponadto wszystkie wyżej wymienione można podzielić na:
- Broń indywidualną – stanowiąca uzbrojenie pojedynczego żołnierza (np. rewolwery, pistolety, pistolety maszynowe, karabiny, karabinki).
- Broń zespołową – stanowiąca uzbrojenie pododdziałów, a także wozów bojowych i samolotów. Obsługa etatowa każdego egzemplarza broni zespołowej w pododdziale składa się przynajmniej z dwóch żołnierzy, z których każdy ma określone funkcje i zadania. Do broni palnej zespołowej zalicza się: karabiny maszynowe i przeciwpancerne, oraz niektóre rodzaje granatników.
Wśród broni strzeleckiej można również wymienić przykłady broni archaicznej, współcześnie już nie stosowanej jak na przykład: arkebuzy, hakownice, muszkiety, petrynały, rusznice itp.
Uwagi
- ↑ Eufemizm oznaczający zwykle żołnierzy przeciwnika
Przypisy
- ↑ Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 8–9.
- ↑ Koziej 2011 ↓, s. 61.
- ↑ Koziej 2011 ↓, s. 62.
Bibliografia
- Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: „Bellona”, 2011. ISBN 978-83-11-12122-5.